07136476172 - 09172030360 [email protected]

آنارتری شکل شدید دیس آرتری است. دیزآرتری یک اختلال گفتاری حرکتی است که زمانی رخ می دهد که فردی نتواند ماهیچه های مورد استفاده برای صحبت کردن را هماهنگ یا کنترل کند. افراد مبتلا به دیزآرتری معمولاً تکلم نامفهوم یا کندی دارند. با این حال، افراد مبتلا به آنارتری به هیچ وجه نمی توانند گفتار را بیان کنند. این بیماری معمولاً در نتیجه آسیب مغزی یا اختلال عصبی مانند سکته مغزی یا بیماری پارکینسون ایجاد می شود.

Anarthria با درک زبان یا یافتن کلمات مناسب مشکلی ندارد. افراد مبتلا به آنارتری می خواهند صحبت کنند، اما کنترل خود را بر عضلات گفتار از دست داده اند. ماهیچه هایی که تحت تاثیر آنارتری قرار می گیرند می توانند شامل ماهیچه های لب، دهان، زبان، تارهای صوتی و دیافراگم باشند.

آنارتری در مقابل دیزآرتری

دیزآرتری شکل کمتر شدید آنارتری است. افراد مبتلا به دیس آرتری توانایی محدودی در صحبت کردن دارند. گفتار آنها ممکن است نامفهوم، کند، و درک آن دشوار باشد، یا ممکن است فقط بتوانند به آرامی با صدایی زمزمه یا خشن صحبت کنند.

از سوی دیگر، افراد مبتلا به آنارتری توانایی صحبت کردن خود را به طور کامل از دست داده اند.

آنارتری در مقابل آفازی

هم افراد مبتلا به آنارتری و هم افراد مبتلا به آفازی قادر به صحبت کردن نیستند، اما به دلایل مختلف.

  • آفازی ((که به آن دیسفازی نیز گفته می شود ) یک اختلال زبانی در نظر گرفته می شود. این مشکل در درک زبان است. فرد مبتلا به آفازی می تواند عضلات مورد استفاده برای گفتار را حرکت دهد. اما ممکن است نتواند کلمات مناسب را پیدا کند، کلمات را در یک جمله قرار دهد یا از دستور زبان صحیح استفاده کند. سکته مغزی شایع ترین علت آفازی است.
  • آنارتری یک اختلال حرکتی در نظر گرفته می شود. این مشکل با ماهیچه هایی است که برای تولید گفتار استفاده می شوند. این بر توانایی فرد در درک زبان تأثیر نمی گذارد.

ممکن است افراد مبتلا به آنارتری نیز آفازی داشته باشند. هر دوی این شرایط می توانند در اثر آسیب مغزی مانند سکته ایجاد شوند.

علل آنارتری

افراد مبتلا به آنارتری کنترل عضلات مورد استفاده برای صحبت کردن را از دست داده اند. این معمولاً نتیجه یک اختلال عصبی یا آسیب به مغز است. بسیاری از قسمت های مختلف بدن در تولید گفتار نقش دارند. آنارتری می تواند در نتیجه آسیب به هر یک از این مناطق باشد.

شرایطی که می تواند منجر به آنارتری شود عبارتند از:

  • اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS)
  • تومور مغزی
  • فلج مغزی
  • فلج بل
  • آتاکسی فریدریش
  • سندرم گیلن باره
  • بیماری هانتینگتون
  • سندرم قفل شده
  • بیماری لایم
  • اسکلروز چندگانه
  • دیستروفی عضلانی
  • میاستنی گراویس
  • بیماری پارکینسون
  • سکته
  • آسیب مغزی تروماتیک (TBI)
  • بیماری ویلسون
  • عفونت های خاص
  • برخی داروها، مانند مواد افیونی یا آرام بخش هایی که بر سیستم عصبی مرکزی شما تأثیر می گذارند
  • آسیب به زبان یا تارهای صوتی
  • فلج عضلات صورت

علائم آنارتری چیست؟

علامت اصلی آن آرتریا از دست دادن کامل توانایی صحبت کردن است. فرد مبتلا به آنارتریا قادر به حرکت دادن عضلات دهان، صورت و سیستم تنفسی نیست. آنها می توانند یک فکر را فرموله کنند و قصد صحبت کردن دارند، اما بدن آنها قادر به حرکت دادن ماهیچه های کنترل کننده تولید گفتار نیست.

علائم دیگر ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • محدودیت حرکت زبان، لب ها و فک
  • گرفتگی صدا
  • آب دهان
  • مشکل در جویدن یا بلعیدن

انواع آن آرتریا

آنارتری شکل شدید دیزآرتری است که می تواند به انواع مختلفی تقسیم شود. نوع دیس آرتری بستگی به این دارد که کدام قسمت از مغز یا سیستم عصبی تحت تأثیر قرار گرفته باشد. شش نوع مختلف دیزآرتری وجود دارد :

  • دیزآرتری شلک در اثر آسیب به اعصاب جمجمه یا مناطقی در ساقه مغز و مغز میانی که ماهیچه های دهان و گلو را کنترل می کنند ایجاد می شود. افراد مبتلا به این نوع دیس آرتری، گفتار بسیار ضعیفی دارند.
  • دیزآرتری اسپاستیک: نتیجه آسیب به نورون های حرکتی فوقانی است که از قشر مغز به نام مجاری هرمی منشأ می گیرند. با انفجار صدا مشخص می شود.
  • دیزآرتری آتاکسیک: به دلیل آسیب به مسیرهایی که مخچه را با سایر نواحی مغز متصل می کند رخ می دهد. با گفتار درهم و برهم مشخص می شود.
  • دیزارتری هیپوکینتیک: معمولاً به دلیل بیماری پارکینسون ایجاد می شود و منجر به الگوی سریع گفتار می شود.
  • دیزارتری هیپرکینتیک: در نتیجه آسیب به گانگلیون های پایه است. افراد مبتلا به این نوع دیس آرتری الگوی گفتاری بسیار کندی دارند.
  • دیزآرتری مختلط: در اثر آسیب به چندین ناحیه از سیستم عصبی ایجاد می شود که منجر به ویژگی های گفتاری می شود که ترکیبی از دو یا چند گروه است.

آنارتری چگونه تشخیص داده می شود؟

آنارتریا معمولاً توسط آسیب شناس گفتار زبان و متخصص مغز و اعصاب تشخیص داده می شود. آسیب شناس گفتار-زبان گفتار شما را ارزیابی می کند تا به تعیین نوع آنارتری کمک کند. او مشاهده خواهد کرد که چگونه دهان، لب ها و زبان خود را حرکت می دهید و چقدر زبان را خوب می فهمید. یک متخصص مغز و اعصاب شما را ارزیابی می کند تا علت اصلی آنارتری را تعیین کند.

آزمایش های تشخیصی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • معاینه ی جسمی
  • تست های تصویربرداری، مانند تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) یا توموگرافی کامپیوتری (CT) برای ایجاد تصاویری از مغز
  • الکتروانسفالوگرام (EEG) برای اندازه گیری فعالیت در مغز شما
  • الکترومیوگرام (EMG) برای آزمایش فعالیت الکتریکی در عضلات
  • مطالعه هدایت عصبی برای اندازه گیری سرعت حرکت یک تکانه الکتریکی از طریق اعصاب شما
  • آزمایش خون برای آزمایش عفونت
  • آزمایشات ادرار
  • آزمایش مایع مغزی نخاعی
  • بیوپسی، اگر پزشک شما فکر می کند که تومور مغزی باعث علائم شما می شود
  • تست های عصب روانشناختی برای ارزیابی عملکردهای شناختی شما

گزینه های درمانی برای آنارتری

درمان شما به نوع آنارتری و بیماری زمینه ای که دارید بستگی دارد.

پزشک احتمالاً گفتار درمانی را توصیه خواهد کرد. در طول ملاقات با گفتار درمانگر ممکن است:

  • انجام تمرین های ارتباطی
  • تمریناتی را برای تقویت عضلات درگیر در گفتار انجام دهید
  • تمرینات تنفسی را یاد بگیرید
  • تمرینات مربوط به جویدن و بلع ایمن را انجام دهید
  • روی سایر اشکال ارتباط مانند ارتباطات به کمک رایانه، نقاشی، اشاره و نوشتن کار کنید
  • تمرین ساختن صداها

در صورت امکان، پزشک علت آنارتری شما را نیز درمان می کند. برای مثال، اگر علائم شما ناشی از تومور مغزی باشد، پزشک ممکن است در صورت امکان، جراحی را برای برداشتن تومور توصیه کند.

چشم انداز

چشم انداز به علت، محل و شدت آسیب مغزی و سلامت کلی شما بستگی دارد. علائم می تواند بهبود یابد، ثابت بماند یا بدتر شود. بسیاری از افراد مبتلا به آنارتری نمی توانند صحبت خود را بازیابند، به ویژه آنهایی که دچار بیماری های دژنراتیو یا آسیب مغزی هستند.

افراد مبتلا به آنارتری ممکن است به دلیل ناتوانی در برقراری ارتباط، افسرده و ناامید شوند. یادگیری نحوه جبران کمبود گفتار می تواند کیفیت کلی زندگی آنها را بهبود بخشد. این ممکن است شامل استفاده از نقاشی‌ها، تصاویر، تابلوهای ارتباطی، دستگاه‌های تولیدکننده گفتار، دستگاه‌های به کمک رایانه و ارتباطات تلفنی (مثلاً برنامه‌های پیامک، ایمیل و پیام‌رسانی) باشد.

منبع:

 

ADHD بزرگسالان : علائم، تشخیص، درمان

اختلالات گفتاری: علل، علائم، تشخیص، درمان

آفازی ورنیکه : مشکل در صحبت کردن با جملات منسجم یا درک گفتار دیگران