07136476172 - 09172030360 [email protected]

آنچه را که به عنوان “درام نوجوانانه” می بینید نادیده نگیرید. هرگونه صحبت در مورد خود کشی را جدی بگیرید.

هرگز تصور نکنید که فرزندتان در مورد افکار مربوط به خود کشی اغراق می کند یا بازی می کند. اگر می گوید یا می نویسد:

  • “من می خواهم بمیرم.”
  • “دیگه برام مهم نیست.”
  • “هیچ چیز مهم نیست.”
  • “من نمی دانم چند نفر برای تشییع جنازه من می آیند؟”
  • “بعضی وقت ها آرزو می کنم کاش می توانستم بخوابم و هرگز بیدار نشم.”
  • همه بدون من بهتر خواهند بود.”
  • “دیگر لازم نیست نگران من باشید”.

بسیاری از کودکانی که اقدام به خودکشی می کنند، قبل از موعد به والدین خود می گویند. این کلمات نشان دهنده نیاز فوری به کمک است. در این مورد ریسک نکنید. هر جمله ای در مورد خودکشی را جدی بگیرید.

با همدلی و درک پاسخ دهید.

هنگامی که فرزندتان در مورد خود کشی صحبت می کند یا می نویسد، ممکن است شوکه، صدمه دیده یا عصبانی شوید. حتی ممکن است بخواهید آنچه را که می بینید انکار کنید یا با فرزندتان بحث کنید.

این احساسات طبیعی و معتبر هستند. اما تمرکز بر نیازهای فرزندتان قبل از هر چیز ضروری است. هدف شما ایجاد فضای امنی است که نوجوان شما بتواند به شما برای گوش دادن و ابراز نگرانی اعتماد کند. اما بدون قضاوت یا سرزنش.

به جای اینکه اینگونه واکنش نشان دهید: گفتن این حرف مضحک است. “شما زندگی خوبی دارید؟ چرا به آن پایان می دهید؟”  “منظورت این نیست.” “من نمی توانم آنچه را که می شنوم باور کنم!”. احساسات خود را مدیریت کنید تا بتوانید با همدلی پاسخ دهید.

  • “به نظر می رسد که شما در درد شدیدی هستید و نمی توانید راهی برای خروج ببینید.”
  • “شاید شما تعجب کنید که چگونه زندگی اینقدر پیچیده و دشوار شده است.”
  • “در حال حاضر، شما از پاسخ به مشکلاتی که با آن روبرو هستید مطمئن نیستید.”
  • “شما باید واقعاً، از درون آسیب می بینید تا به زندگی خود پایان دهید.”

فورا کمک حرفه ای دریافت کنید.

اگر نوجوان شما به خود آسیب می زند، یا احساس می کنید که در معرض خطر اقدام به خود کشی است، او را به بخش اورژانس بیمارستان محلی خود ببرید.

وقتی همه چیز به نقطه بحرانی رسیده است، اقدام سریع بسیار مهم است. اگر علائمی از افکار خود کشی می بینید اما بحران فوری را احساس نمی کنید، همچنان باید اقدام کنید.

با پزشک اطفال یا ارائه دهندگان بهداشت روان محلی خود که کودکان و نوجوانان را درمان می کنند تماس بگیرید. آنچه را که می بینید و می شنوید توضیح دهید. برای ارزیابی سلامت روان برنامه ریزی کنید. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی می توانند به شما و نوجوانتان کمک کنند تا یک طرح ایمنی ایجاد کنید. این طرح شامل موارد زیر است:

  • علائم هشدار دهنده یا محرک هایی که نوجوان شما احساس می کند به افکار خود کشی منجر می شود.
  • اقدامات ممکن برای کمک به آنها برای مقابله با زمانی که احساس می کنند تحریک می شوند.
  • منابع حمایتی: خانواده، دوستان، معلمان، مربیان و دیگران تماس های اضطراری و اقدامات لازم در صورت بدتر شدن اوضاع

اسلحه هایی را که در خانه دارید بردارید یا ایمن کنید. همین کار را با سایر ابزارها و مواد کشنده انجام دهید.

نیمی از خود کشی های جوانان با اسلحه گرم اتفاق می افتد. تلاش برای خود کشی با سلاح گرم تقریبا همیشه کشنده است. تا کنون، امن ترین گزینه این است که اسلحه و مهمات را از خانه خود بردارید. بسیاری از خانواده‌ها اسلحه‌ها را به بستگان یا افراد مورد اعتماد دیگر می‌سپارند تا از نوجوان خود در دوران آسیب‌پذیر محافظت کنند.

ذخیره سازی ایمن در خانه دومین گزینه برتر است. قفل کردن و تخلیه همه اسلحه ها، با مهمات ذخیره شده و قفل شده در یک فضای جداگانه، خطر تراژدی را کاهش می دهد. اما تنها در صورتی که نوجوان شما ترکیب قفل یا محل پنهان شدن کلید را نداند. جدا کردن اسلحه ها و نگهداری قطعات جدا و قفل شده گزینه دیگری است. البته، اسلحه تنها وسیله ای برای خود کشی نیست که فرزند شما ممکن است به دنبال آن باشد.

داروهای تجویزی و داروهای بدون نسخه می توانند در طول بحران خود کشی خطراتی ایجاد کنند. خانواده ها باید داروها را دور نگه دارند و در صورت امکان، حجم داروهای موجود را کاهش دهند. همچنین خرید داروهای بدون نسخه را در بسته های تاولی به جای بطری در نظر بگیرید تا دسترسی به قرص ها را کاهش دهید.

سایر ابزارها و مواد بالقوه کشنده ای که باید در نظر بگیرید آنها را قفل کنید عبارتند از:

  • الکل
  • مواد مخدر غیر قانونی
  • پاک کننده های خانگی و سایر محصولات سمی
  • محصولات کنسرو گردگیری
  • مواد استنشاقی
  • ضد یخ
  • چاقو، تیغ یا سلاح های دیگر
  • طناب، کمربند یا کیسه های پلاستیکی کار

بیرون آوردن یا قفل کردن این اشیا و مواد ممکن است دلهره آور به نظر برسد. اما ایمنی کودک شما در خطر است. اقدام به خود کشی اغلب تکانشی است. یک لحظه بحران می تواند خیلی سریع تشدید شود. اطمینان از اینکه نوجوان شما نمی تواند در زمان نامناسب روی وسایل کشنده دست بگذارد بسیار مهم است.

همانطور که کودک شما وارد درمان می شود، روی ایجاد امید تمرکز کنید.

تیم مراقبت از فرزند شما احتمالاً ترکیبی از مراحل را برای کاهش علائم سلامت روان و افکار خود کشی توصیه می کند. داروها، گفتار درمانی و تکنیک های کاهش استرس مانند یوگا، مدیتیشن یا یادداشت روزانه ممکن است بخشی از برنامه باشد.

در طول مسیر به کودک خود اطمینان واقع بینانه بدهید. به آنها (و خودتان) یادآوری کنید که روزهای سخت برای همیشه دوام نمی آورند. مردم زمانی که درمان و حمایت مؤثر دریافت می کنند، احساس بهتری دارند. اگر کودک شما احساس انگ یا شرم می کند، می توانید به او یادآوری کنید که از هر 5 نفر 1 نفر در مقطعی از زندگی خود علائم سلامت روانی دارند.

سلامت روان بخشی از سلامت کلی است و کمک خواستن نشانه عزت نفس و بلوغ است.

آنها را به دیدن خانواده و دوستان تشویق کنید.

ممکن است فرزند شما نسبت به گذراندن وقت با افراد دیگر تمایلی نداشته باشد. اما می توانید توضیح دهید که حمایت اجتماعی به آنها کمک می کند تا احساس بهتری داشته باشند. اگرچه ممکن است در ابتدا به زمان خلوت بیشتری نیاز باشد. تشویق ملایم برای معاشرت با خانواده، دوستان و همسایگان مفید خواهد بود.

از جنگ قدرت در مورد رویدادها یا دعوتنامه های خاص خودداری کنید. زیرا هدف شما احترام به نیازهای کودک و به حداقل رساندن استرس است.

ورزش را پیشنهاد کنید.

فعالیت بدنی علائم سلامت روان را کاهش می دهد. از برنامه سلامتی کودک شما حمایت می کند. خواه بیرون رفتن برای پیاده روی روزانه، ورزش در باشگاه، یک کلاس ورزشی آنلاین یا چیز دیگری باشد.  ورزش با تحریک تولید اندورفین (مواد طبیعی در مغز و بدن که به تعادل استرس و مدیریت درد کمک می کند) خلق و خوی نوجوان خود را بالا ببرید.

از سطوح بالاتر سروتونین، یکی دیگر از مواد مغزی بدن که منجر به خلق و خوی مثبت و خوابی آرام می شود، حمایت کنید. کارشناسان توصیه می کنند که بین 2 تا 5 بار در هفته 30 تا 40 دقیقه ورزش کنید. هر شکلی از ورزش خوب است. آنچه بیش از همه مهم است این است که نوجوان شما از این فعالیت لذت می برد و برای انجام منظم آن انگیزه دارد.

تعادل و اعتدال را تشویق کنید.

نوجوانانی که در بحران هستند باید به راحتی به خودشان ادامه دهند. این به معنای اتخاذ یک سرعت واقع بینانه و اجتناب از تجربیاتی است که می تواند طاقت فرسا باشد. به نوجوان خود اطمینان دهید که مراقبت از خود هرگز نشانه ضعف نیست.

هر کاری که در زندگی انجام می دهیم تحت تأثیر سلامتی ما قرار می گیرد. بنابراین دادن زمان برای بهبودی ضروری است. کارهای بزرگ را می توان به کارهای کوچکتر و قابل کنترل تر تقسیم کرد. پس به تدریج، همانطور که اعتماد به نفس و قدرت کودک شما رشد می کند، احساس می کند که برای انجام کارهای بیشتری آماده است.

به یکدیگر یادآوری کنید که این کار زمان می برد.

شما و فرزندتان از دانستن اینکه پیشرفت با سرعت خودش به دست خواهد آمد، سود خواهید برد. شکست‌ها ممکن است اتفاق بیفتند. آنها نیز بخشی از روند درمان هستند. فرزندتان را تشویق کنید که صبور باشد و خود را ببخشد. آنها چیزهای زیادی را پشت سر گذاشته اند. اما با مراقبت و حمایت مناسب، هر دو شاهد بهبود خواهید بود.

چنان چه از اختلالات خلقی و رفتاری رنج می برید، ما در انستیتو سلامت مغز دانا در کنارتان هستیم.

منبع: 12 Things Parents Can Do to Prevent Suicide – HealthyChildren.org

وقتی دوستمان می گوید که قصد خودکشی دارد! وظیفه ی ما چیست؟!

یک موسیقی، آمار خودکشی را کاهش داد!