07136476172 - 09172030360 info@danabrain.ir

 

یک مطالعه جدید نشان می دهد که تحریک نخاع می تواند یک درمان جایگزین برای افراد مبتلا به بیماری پارکینسون که به درمان های معمول مقاوم هستند، باشد. محققان اظهار می کنند که این فناوری نوظهور ممکن است به کاهش درد و بهبود تحرک کمک کند.

 

نزدیک به 1 میلیون نفر ممکن است با بیماری پارکینسون در ایالات متحده زندگی کنند. این اختلال دژنراتیو طولانی مدت، در نتیجه آسیب به سلولهای عصبی مغز که دوپامین تولید می کنند، ایجاد می شود.

با بروز علائم پارکینسون، فرد ممکن است ابتدا لرزش در یک دست و سفتی را در جای دیگر بدن تجربه کند. چهار علائم اصلی عبارتند از:

  • لرزش
  • سفتی یا گرفتگی در بازوها، پاها یا هر جای دیگر بدن
  • حرکت کند و دشواری در شروع و هماهنگی حرکت – احتمالاً به عنوان از دست دادن حالت صورت یا یک راه رفتن آهسته و لکنت نشان داده می شود
  • مشکل در حرکات ظریف، مانند بستن دکمه ها

 

در نهایت، فرد در حفظ تعادل دچار مشکل می شود و برخی از افراد مبتلا به پارکینسون نیز به زوال عقل مبتلا می شوند. افراد خاصی فقط علائم حرکتی پیدا می کنند و دیگران علائم شناختی دارند و پزشکان هنوز از علت این مسئله مطمئن نیستند.

افراد از دوپامین به عنوان یک هورمون “خوب” یا پیام رسان شیمیایی یاد می کنند. این هورمون نقش های مختلفی دارد، از جمله در هماهنگی حرکتی، و یک نقش فعال در سیستم پاداش مغز دارد.

اکثر افراد مبتلا به پارکینسون نیز حداقل یک علامت غیرحرکتی دارند. متداول ترین آنها اختلالات خواب، از دست دادن حس بویایی، درد، یبوست و تعریق زیاد است.

افراد همچنین ممکن است دچار اضطراب و علائم عصبی و روان شناختی مانند افسردگی، بی علاقگی یا روان پریشی شوند.

این طیف وسیع از علائم می تواند بر روابط تأثیر بگذارد و باعث شود افراد مبتلا به پارکینسون از اعتماد به نفس کمتری برخوردار شوند و احساس هویت خود را از دست بدهند.

در حالی که علت پارکینسون ناشناخته مانده است، درمانهای تجویز شده برای کمبود دوپامین و تحریک عمیق مغز (DBS) اکنون روشهای استاندارد طلایی هستند.

اما درمان دوپامین می تواند عوارض جانبی مانند دیسکینزی، حرکات پیچشی غیر ارادی بدن را ایجاد کند. این موارد معمولاً با از بین رفتن دارو کاهش می یابد. سایر عوارض جانبی شامل اختلالات دستگاه گوارش، توهم، اضطراب و خستگی عضلات است.

در همین حال، DBS می تواند باعث خونریزی مغزی، عفونت و تشنج شود.

با توجه به نیاز فوری به درمانهایی که علائم پارکینسون را با حداقل خطر کاهش می دهد، اکنون گروهی از محققان رویکرد دیگری را بررسی کرده اند: تحریک نخاع. 

 

 

ارزیابی یک روش درمانی جایگزین (تحریک نخاع)

 

محققان تصمیم گرفتند تعیین کنند که آیا تحریک نخاع می تواند در افرادی که DBS برای آنها بی اثر است، یک درمان مناسب و نجات دهنده برای بیماری پارکینسون باشد.

این مطالعه شامل 15 شرکت کننده با میانگین سنی 74 سال بود. به طور متوسط​​، آنها 17 سال زودتر تشخیص بیماری پارکینسون را دریافت کرده بودند.

هشت نفر قبلاً تحت درمان با DBS قرار گرفته بودند و بقیه فقط به عنوان درمان پارکینسون داروهایی از جمله مسکن ها را دریافت کرده بودند.

همه درد مزمن را تجربه کردند که در برابر داروهای تسکین دهنده درد و تغییر در درمان آنها برای این بیماری مقاوم بود. هنگامی که یک عصب خاص درگیر می شود، داروهایی به نام بلاک کننده های عصبی نیز بی اثر بوده اند.

هنگامی که مطالعه شروع شد، الکترودها با جراحی در زیر پوست شرکت کنندگان در نزدیکی ستون فقرات آنها کاشته شد.

شرکت کنندگان می توانند جریان الکتریکی ملایم را در سه حالت تحریک انتخاب کنند: تحریک تونیک مداوم، تحریک انفجاری مداوم، یا یک حالت دوره ای با تحریک انفجاری، که تحریک را برای 10-15 ثانیه در هر زمان فراهم می کند، با مکث 15-30 ثانیه ای.

 

تسکین درد و بهبود تحرک

 

محققان مشاهده کردند که 15 بیمار پس از استفاده از دستگاه تحریک کننده نخاع “پیشرفت قابل توجهی” داشتند.

بر اساس مقیاس بصری شدت درد – هفت بیمار که هرگز DBS دریافت نکرده بودند، به طور متوسط ​​57٪ کاهش را تجربه کردند. برای کسانی که در گذشته DBS دریافت کرده بودند، متوسط ​​کاهش شدت درد 61٪ بود.

علاوه بر این، محققان دریافتند كه شركت كنندگانی كه حالت دوره ای را انتخاب كرده اند، با استفاده از همان مقیاس، به طور متوسط ​​67٪ كاهش درد را تجربه كرده اند. برای مقایسه، کسانی که تحریک مداوم انفجاری را انتخاب کردند، به طور متوسط ​​48٪ در نمره درد خود کاهش داشتند.

از 15 بیمار، 11 نفر قبل و بعد از مطالعه توانسته بودند 10 متر پیاده روی را طی کنند. پس از تحریک، هشت نفر (73٪) در این گروه در طول پیاده روی 10 متری خود به طور متوسط ​​12٪ بهبود نشان دادند. محققان از این پیاده روی ها برای ارزیابی تحرک و راه رفتن شرکت کنندگان استفاده کردند.

آنها همچنین برای اندازه گیری اینکه چه مدت طول می کشد تا شخص از جای خود بلند شود، از آزمون “زمان بندی و حرکت کردن” استفاده کردند.

بیمارانی که الگوی انفجار مداوم را انتخاب کردند، 18 درصد در امتیازات این آزمون بهبود یافتند. با این حال، کسانی که حالت دوره ای را انتخاب کرده اند 7 درصد در این نمرات بدتر عمل کردند.

اگرچه بسیاری از نتایج امیدوار کننده به نظر می رسند، اما توجه به این نکته مهم است که تحریک نخاع برخی از خطرات را به همراه دارد و ممکن است عوارضی از جمله خونریزی در محل قرار دادن را ایجاد کند.

بنابراین این تحقیق باید به عنوان یک مطالعه اثبات مفهوم در نظر گرفته شود. ارزیابی بیشتر در آزمایشات بزرگتر مورد نیاز است.

“تحریک نخاع یک فناوری در حال ظهور است که به طور بالقوه می تواند برای درمان علائم حرکتی و غیرحرکتی، مانند درد، که بیماران مبتلا به پارکینسون به طور روزانه با آن دست و پنجه نرم می کنند، مورد استفاده قرار گیرد.”

 

برای اطلاعات بیشتر به مؤسسه سلامت مغز دانا مراجعه کنید.

 

منبع:

Medical News Today

Open chat
Powered by