07136476172 - 09172030360 info@danabrain.ir

یک مطالعه به بررسی تأثیر گیرنده ایمنی بدن که به گیرنده Toll-like 4 یا TLR4 معروف است، پرداخت. این مطالعه در مورد نحوه عملکرد حافظه در مغز سالم و آسیب دیده، مسیرهای سلولی بسیار متفاوت را پیدا کرده است و به تأثیرات گیرنده بر تحریک پذیری در مغز آسیب دیده کمک می کند.

علاوه بر این، محققان مکانیسم های جدیدی را برای چگونگی تنظیم عملکرد حافظه در مغز سالم و بدون آسیب یافتند.

این مطالعه که روی موش ها انجام شده و در Brain, Behavior, and Immunity منتشر شده است، این پتانسیل را دارد که به درمان هایی با هدف محدود کردن نقص حافظه پس از آسیب مغزی منجر شود.

نقص حافظه یکی از پیامدهای اصلی طولانی مدت آسیب مغزی است و توانایی درمان دارویی که یک روز پس از آسیب دیدگی برای بهبود عملکرد حافظه داده می شود، مورد توجه قرار گرفته است.

Resatorvid: دارویی که برای آزمایشات بالینی در سایر بیماریها تأیید شده است، به طور مؤثر TLR4 را مسدود کرده و نقص حافظه پس از آسیب را در مطالعه ما بهبود می بخشد. ”

مغز دارای سلولهای عصبی و سلولهای غیر عصبی بنام گلیا است. در مغز آسیب ندیده و سالم، فعالیت نورونها توسط TLR4 سرکوب می شود. در مغز آسیب دیده، TLR4 فعالیت عصبی را افزایش می دهد.

به طور خاص، به دنبال آسیب مغزی، TLR4 باعث افزایش تحریک پذیری در ناحیه شکنج دندانه دار dentate gyrus می شود، یک مدار درگیر در پردازش حافظه در هیپوکامپ، ساختاری از مغز که نقش اصلی در یادگیری و حافظه دارد.

مطالعه به رهبری UC Riverside نشان داد که تنها سلولهای عصبی در افزایش تحریک پذیری مغز آسیب دیده با واسطه TLR4 نقش دارند. در مقابل، سلولهای گلیال برای کاهش تحریک پذیری در مغز سالم، واسطه ضروری TLR4 هستند.

“ما سیگنالینگ TLR4 را سرکوب کردیم که یک روز پس از آسیب دیدگی مغزی، تحریک پذیری را کاهش می دهد و عملکرد حافظه کاری را یک هفته تا یک ماه بعد بهبود می بخشد.”

“داده های ما نشان می دهد که فرایندهای تحت تأثیر آسیب های مغزی می توانند به صورت انتخابی برای درمان دستکاری شوند و می توانند عملکرد حافظه را پس از آسیب حفظ کنند.”

چگونگی تأثیر TLR4 بر عملکرد حافظه در مغز سالم و آسیب دیده مشخص نیست.

Santhakumar: “در حالی که مکانیسم های واقعی مشخص نیست، گمانه زنی ها این است که TLR4 با سرکوب فعالیت های عصبی در مغز عادی، عملکرد حافظه را تنظیم می کند، در نتیجه نسبت سیگنال به نویز را بهبود می بخشد.”

“پس از آسیب دیدگی، اثر TLR4 به منظور افزایش فعالیت عصبی و افزایش تحریک پذیری باعث افزایش شلیک عصبی می شود. این امکان وجود دارد که پس از آسیب، TLR4 باعث اختلال در فرآیندهای سلولی در ایجاد حافظه شود. محققان در حال بررسی این موضوع هستند.

نکته آخر این است که مهار سیگنالینگ TLR4 در مغز آسیب دیده منجر به بهبود نقص حافظه کاری طولانی مدت برای هفته ها تا یک ماه می شود. ”

Santhakumar توسط یک مولکول سیگنالینگ ایمنی مشترک، TNFα، که به هر دو کاهش وابسته به TLR4 در تحریک پذیری در مغز عادی، غیرقابل تزریق، و افزایش TLR4 واسطه ای در تحریک پذیری پس از آسیب مغزی درگیر کمک می کند، گرفتار شد. در مغز طبیعی، سلولهای گلیال درگیر هستند. در مغز آسیب دیده، نورونها درگیر هستند.

وی توضیح داد: “مطالعه ما نقش جدیدی را برای TNFα عصبی در تنظیم تحریک پذیری مشخص کرده است.” “ما شگفت زده شدیم که گلیال در مقابل مولکول سیگنالینگ TNFα، اثر متفاوتی بر تحریک پذیری عصبی دارد.”

در مرحله بعد، Santhakumar و تیم او قصد دارند دریابند چطور می توان سیگنالینگ TLR4 را از طریق واسطه های گلیال شبکه سرکوب کرده و عملکرد حافظه را در مغز سالم تسهیل می کنند. محققان همچنین قصد دارند چگونگی دستکاری انتخابی سیگنالینگ عصبی TLR4 پس از آسیب را بررسی کنند.

“ما علاقه مندیم تا مشخص كنیم كه آیا مسدود كردن سیگنال TLR4 پس از آسیب، مانع از سازماندهی مجدد شبکه و تغییرات غیر طبیعی در فعالیت های مغزی ریتمیك یا نوسان که برای پردازش حافظه بسیار مهم است، نشود.”

برای اطلاعات بیشتر به موسسه سلامت مغز دانا مراجعه کنید.

منبع:

University of California – Riverside

Open chat
Powered by