07136476172 - 09172030360 [email protected]

اختلال دوقطبی و اسکیزوفرنی دو اختلال مزمن سلامت روان هستند. گاهی اوقات افراد ممکن است علائم اختلال دوقطبی را با علائم اسکیزوفرنی اشتباه بگیرند. برای آشنایی با این شرایط و تفاوت آنها به ادامه مطلب بروید.

اختلال دوقطبی در مقابل اسکیزوفرنی

اختلال دوقطبی و اسکیزوفرنی دارای برخی از جنبه های مشترک هستند، اما در اینجا دو تفاوت اصلی وجود دارد:

علائم

اختلال دوقطبی باعث تغییرات شدید در سطح انرژی، خلق و خو و فعالیت می شود. فرد مبتلا به اختلال دوقطبی بین هیجان شدید یا شیدایی و افسردگی جابجا می شود. این تغییرات می تواند بر توانایی شما در انجام فعالیت های روزانه تأثیر بگذارد. در برخی موارد، فرد مبتلا به اختلال دوقطبی نیز ممکن است دچار توهم و هذیان شود.

اسکیزوفرنی علائمی را ایجاد می کند که شدیدتر از علائم اختلال دوقطبی است. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی دچار توهم و هذیان می شوند. توهمات شامل دیدن یا شنیدن چیزهایی است که وجود ندارند. هذیان ها اعتقاد به چیزهایی هستند که واقعیت ندارند. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی نیز ممکن است تفکر آشفته ای را تجربه کنند که در آن قادر به مراقبت از خود نیستند.

تحت تاثیر قرار چه مواردی قرار می گیرد

اختلال دوقطبی تقریباً 2.2 درصد از مردم ایالات متحده را تحت تأثیر قرار می دهد. به طور معمول، اولین بار بین اواخر سال های نوجوانی و اوایل بزرگسالی ظاهر می شود. کودکان همچنین می توانند علائم اختلال دوقطبی را نشان دهند.

اسکیزوفرنی به اندازه اختلال دوقطبی شایع نیست. 1.1 درصد از جمعیت ایالات متحده را تحت تأثیر قرار می دهد. افراد معمولاً در سنین 16 تا 30 سالگی یاد می گیرند که به آن مبتلا هستند. اسکیزوفرنی معمولاً در کودکان دیده نمی شود.

علائم اختلال دوقطبی

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی دوره هایی از احساسات شدید را تجربه می کنند. این شامل سه نوع اصلی از قسمت ها است:

  • دوره های شیدایی. زمان افزایش فعالیت و انرژی است. یک دوره شیدایی می تواند به شما احساس شادی یا خوشحالی فوق العاده بدهد.
  • اپیزودهای هیپومانیک. مشابه اپیزودهای شیدایی هستند، اما شدت آنها کمتر است.
  • دوره های افسردگی. مشابه افراد مبتلا به افسردگی شدید است. فردی که یک دوره افسردگی دارد، به شدت احساس افسردگی می کند و علاقه خود را به فعالیت هایی که قبلاً از آنها لذت می برد، از دست می دهد.

برای تشخیص اختلال دوقطبی، باید حداقل یک دوره افسردگی داشته باشید که معیارهای یک دوره افسردگی اساسی را داشته باشد. همچنین باید حداقل یک قسمت داشته باشید که معیارهای یک دوره مانیک یا هیپومانیک را داشته باشد.

سایر تغییرات رفتاری که ممکن است علائم اختلال دوقطبی باشند عبارتند از:

  • بی قراری
  • بیش فعالی
  • خستگی
  • مشکل در تمرکز
  • تحریک پذیری
  • اعتماد به نفس شدید و تکانشگری، در مورد یک دوره شیدایی
  • افکار خودکشی، در مورد یک دوره افسردگی

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی همچنین می توانند علائم روان پریشی را در طول یک دوره شیدایی یا افسردگی تجربه کنند. اینها می تواند شامل توهم یا هذیان باشد. به همین دلیل، افراد ممکن است علائم اختلال دوقطبی خود را با علائم اسکیزوفرنی اشتباه بگیرند.

علائم اسکیزوفرنی

علائم اسکیزوفرنی به دو گروه تقسیم می شوند که به طور کلی به عنوان “علائم مثبت” و “علائم منفی” شناخته می شوند. این بر اساس خوب یا بد بودن یک علامت نیست. بلکه به این بستگی دارد که آیا علائم شامل چیزی است که می‌توان آن را «افزودن» یا «حذف» یک رفتار توصیف کرد. علائم مثبت شامل افزودن رفتاری مانند هذیان یا توهم است. علائم منفی شامل حذف رفتار است. به عنوان مثال، علامت کناره گیری اجتماعی شامل حذف تعاملات اجتماعی است.

برخی از علائم هشدار دهنده اولیه اسکیزوفرنی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • ایزوله سازی اجتماعی
  • از دست دادن علاقه به فعالیت ها
  • بد خلقی
  • فقدان هر گونه احساس
  • اظهارات غیرمنطقی
  • رفتار غافلگیر کننده یا غیرعادی
  • برنامه خواب تغییر یافته
  • خواب زیاد یا خیلی کم
  • ناتوانی در بیان احساسات
  • خنده های نامناسب
  • طغیان های خشونت آمیز
  • اعمال خشونت آمیز نسبت به خود، مانند قلع و قمع کردن خود
  • حساسیت به بوها، لمس ها، مزه ها و صداها
  • توهمات، که اغلب به عنوان صداهای تهدیدآمیز یا محکوم کننده ظاهر می شوند که ممکن است به شما بگویند به روش های خشونت آمیز رفتار کنید.
  • توهمات

عوامل خطر اختلال دوقطبی و اسکیزوفرنی

هیچ کس نمی داند چه چیزی باعث اختلال دوقطبی یا اسکیزوفرنی می شود. با این حال، ژنتیک احتمالا یک عامل خطر است. زیرا هر دو بیماری احتمالاً در خانواده ها وجود دارد. این بدان معنا نیست که اگر والدین یا خواهر یا برادرتان به آن مبتلا باشند، قطعاً این اختلال را به ارث خواهید برد. با این حال، اگر چندین عضو خانواده این اختلال را داشته باشند، خطر شما افزایش می یابد. اما آگاهی از وجود خطر، احتمال تشخیص و درمان زودهنگام را افزایش می دهد.

عوامل محیطی نیز ممکن است به خطر شما کمک کنند، اما این ارتباط هنوز کاملاً درک نشده است.

تشخیص اختلال دوقطبی و اسکیزوفرنی

هیچ آزمایش خونی برای تشخیص اختلال دوقطبی یا اسکیزوفرنی وجود ندارد. در عوض، پزشک شما یک معاینه فیزیکی و روانی انجام می دهد. در طول امتحان، آنها از شما در مورد هرگونه سابقه خانوادگی اختلالات روانی و علائم شما می پرسند.

پزشک شما ممکن است بخواهد یک آزمایش خون کامل برای کمک به رد سایر شرایط انجام دهد. آنها همچنین ممکن است درخواست MRI یا سی تی اسکن کنند. در نهایت، آنها از شما می خواهند که با غربالگری مواد مخدر و الکل موافقت کنید.

ممکن است لازم باشد برای چندین ویزیت قبل از تشخیص پزشک مراجعه کنید. این ملاقات ها به پزشک کمک می کند تا علائم شما را به طور کامل درک کند. آنها ممکن است از شما بخواهند که یک رکورد روزانه از خلق و خو و الگوهای خواب خود داشته باشید. این می تواند به پزشک شما کمک کند تا ببیند آیا الگوهایی مانند دوره های شیدایی و افسردگی ظاهر می شوند یا خیر.

درمان اختلال دوقطبی

درمان اختلال دوقطبی و اسکیزوفرنی شامل درمان و دارو است.

برای اختلال دوقطبی، روان درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • یادگیری در مورد تغییرات خلق و خو و نحوه مدیریت موثر آنها
  • آموزش اعضای خانواده در مورد این اختلال به طوری که آنها بتوانند حمایت کنند و برای غلبه بر دوره کمک کنند
  • کمک به بهبود روابط خود با دوستان و همکاران
  • یاد بگیرید که روزهای خود را مدیریت کنید تا از محرک های احتمالی مانند کمبود خواب یا استرس جلوگیری کنید

پزشک ممکن است داروهایی را برای کنترل تغییرات خلق و خو و علائم مرتبط تجویز کند، مانند:

  • تثبیت کننده های خلق و خو مانند لیتیوم
  • آنتی سایکوتیک های غیر معمول
  • داروهای ضد افسردگی (در برخی موارد)

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی اغلب مشکل خواب دارند. پزشک ممکن است داروهای خواب نیز تجویز کند.

درمان اسکیزوفرنی

درمان اسکیزوفرنی شامل داروهای ضد روان پریشی و روان درمانی است. برخی از رایج ترین داروهای ضد روان پریشی مورد استفاده برای درمان اسکیزوفرنی عبارتند از:

  • ریسپریدون (ریسپردال)
  • آریپیپرازول (Abilify)
  • هالوپریدول (Haldol)
  • پالیپریدون (Invega)
  • زیپراسیدون (Geodon)
  • اولانزاپین (زیپرکسا)

رویکردهای روان درمانی ممکن است شامل درمان شناختی رفتاری باشد.

ممکن است یک دوره اسکیزوفرنی اولیه داشته باشید و هرگز مورد دیگری را تجربه نکنید. ممکن است یک برنامه مراقبت تخصصی هماهنگ به نام پیدا کنید بهبودی پس از اپیزود اولیه اسکیزوفرنی (RAISE)  اگر فقط یک قسمت را تجربه کرده اید مفید باشد. این برنامه شامل:

  • روان درمانی
  • دارو
  • آموزش و حمایت خانواده
  • پشتیبانی کار یا تحصیل، بسته به هر موقعیتی

آنچه شما می توانید انجام دهید

افراد اغلب می توانند علائم اختلال دوقطبی و اسکیزوفرنی را با دارو و درمان کنترل کنند. وجود یک سیستم پشتیبانی، شانس شما را برای مدیریت موفقیت آمیز علائم افزایش می دهد. یک سیستم پشتیبانی ممکن است شامل خانواده، دوستان و افراد محل کار شما باشد.

اگر مبتلا به اختلال دوقطبی یا اسکیزوفرنی هستید، خطر خودکشی در شما افزایش می یابد.  اگر فکر خودکشی دارید به پزشک مراجعه کنید. می توانند درمان کنند. گروه های حمایتی می توانند به کاهش خطر خودکشی کمک کنند. همچنین باید از مصرف الکل و مواد مخدر برای کاهش بیشتر خطر خودداری کنید.

اگر اختلال دوقطبی دارید، باید موارد زیر را انجام دهید:

  • از یک سبک زندگی نسبتاً پایدار پیروی کنید.
  • به میزان کافی بخوابید.
  • رژیم غذایی سالم را حفظ کنید.
  • از تکنیک هایی برای مدیریت استرس استفاده کنید.
  • داروها را طبق دستور مصرف کنید.

شناسایی محرک های اپیزود نیز ممکن است به شما در مدیریت این بیماری کمک کند.

اگر اسکیزوفرنی دارید، باید برنامه درمانی خود را دنبال کنید. این شامل مصرف دارو طبق تجویز می شود. این به شما کمک می کند علائم را کنترل کنید و احتمال عود را کاهش دهید.

اگر فکر می کنید ممکن است اختلال دوقطبی یا اسکیزوفرنی داشته باشید، با پزشک خود صحبت کنید. تشخیص زودهنگام اولین قدم مهم برای بازگشت به زندگی بدون علائم است.

واحد علوم اعصاب رفتاری (اضطراب، افسردگی و سایر اختلالات خلقی-رفتاری)

آنچه باید در مورد اسکیزوفرنی بدانید؟

درمان شناختی رفتاری برای اختلال دوقطبی