07136476172 - 09172030360 [email protected]

چه کسانی و چرا دچار هذیان می شوند؟

هذیان به ویژه در میان افراد مسن در بیمارستان شایع است. معمولاً واکنش مغز به یک مشکل پزشکی جداگانه (یا چندین مشکل پزشکی در یک زمان) است. مشکلاتی که می توانند باعث هذیان شوند عبارتند از:

  • درد
  • عفونت
  • تغذیه ضعیف
  • یبوست (عدم مدفوع) یا احتباس ادرار (بدون ادرار)
  • کم آبی بدن
  • سطوح پایین اکسیژن خون
  • تغییر در دارو
  • متابولیسم غیر طبیعی (به عنوان مثال، سطح نمک یا قند خون پایین)
  • یک محیط ناآشنا یا گمراه کننده

هر کسی ممکن است دچار هذیان شود. اما عوامل زیر افراد را در معرض خطر بیشتری قرار می دهد:

  • زوال عقل. این بزرگترین عامل خطر منفرد برای هذیان است.
  • سن بالای 65 سال
  • ضعف
  • شرایط پزشکی متعدد
  • شنوایی یا بینایی ضعیف
  • مصرف چندین دارو (به عنوان مثال، داروهای ضد روان پریشی، بنزودیازپین ها و برخی داروهای ضد افسردگی) قبلاً در گذشته هذیان داشت.

هذیان در افراد مسن بستری در بیمارستان شایع است.

زیرا حال آنها ناخوشایند است یا ممکن است عمل جراحی داشته باشند (مثلاً جراحی لگن یا قلب). کارکنان بیمارستان باید از قبل در مورد خطر هذیان پس از عمل با بیمار و خانواده صحبت کنند. مراقبت های ویژه یکی دیگر از علل بسیار شایع هذیان در بیمارستان است. هذیان نیز در ساکنان خانه های مراقبت یا در افراد مسن مبتلا به زوال عقل در خانه بسیار شایع است.

آنها به احتمال زیاد ضعیف هستند. دارای چندین بیماری هستند و چندین دارو مصرف می کنند. با مراقبت صحیح می توان از برخی موارد هذیان پیشگیری کرد. بلافاصله پس از مراجعه یک فرد به بیمارستان یا مراقبت طولانی مدت، کارکنان باید بررسی کنند که آیا در معرض خطر هذیان هستند یا خیر. اگر چنین هستند، روش‌های غیردارویی برای کمک به جلوگیری از هذیان وجود دارد که باید در جای خود قرار گیرند. از جمله مواردی که در زیر توضیح داده شده است.

درمان و حمایت از فرد دچار هذیان چیست؟

هذیان ابتدا با پرداختن به مشکل(های) پزشکی که باعث آن شده اند، درمان می شود. به عنوان مثال، اگر فرد دارای اکسیژن خون پایین یا سطح قند خون پایین باشد، این موارد به سرعت اصلاح می شوند. اگر فرد عفونت داشته باشد ممکن است به او آنتی بیوتیک داده شود. اگر درد داشته باشند، یبوست داشته باشند یا ادرار نداشته باشند، درمان خواهند شد.

پزشکان همچنین داروهای فرد را بررسی می‌کنند و داروهای غیر ضروری را که ممکن است با هذیان مرتبط باشد متوقف می‌کنند. کارکنان مطمئن خواهند شد که از فرد برای خوردن و نوشیدن منظم حمایت می شود.

هذیان معمولاً در صورتی بهبود می یابد که علت آن پیدا شود و درمان شود.

یک محیط حمایت کننده و آرام نیز می تواند به بهبودی فرد از هذیان کمک کند. پرسنل پرستاری و ملاقات با خانواده و دوستان، همگی می توانند در موارد زیر کمک کنند:

  • با جملات کوتاه و واضح با فرد آرام صحبت کنید و به او اطمینان دهید که کجا هستند و شما چه کسی هستید.
  • حمایت از فرد با اشیاء آشنا از خانه. مثلا با نشان دادن تصویر وی اطمینان حاصل کنید که سمعک و عینک تمیز و کار می کند. شخص از آنها استفاده می کند.
  • تنظیم یک ساعت و تقویم 24 ساعته که فرد بتواند به وضوح ببیند.
  • کمک به فرد برای ایجاد یک روال خواب خوب. از جمله کاهش سر و صدا و کم نور کردن نور در شب.
  • در صورت داشتن هذیان به فرد اطمینان دهید که از او برای فعالیتش حمایت می کنید. درصورت لزوم کمک کنید بنشیند یا بلند شود.
  • کمک کنید از رختخواب برخیزد.
  • در صورت نیاز به او در خوردن و نوشیدن کمک کنید. این حمایت ها هم در بیمارستان و هم در خانه باید وجود داسته باشد.

پزشکان معمولاً برای درمان هذیان به کسی دارویی نمی دهند.

زیرا شواهد بسیار کمی دال بر کمک داروها وجود دارد. داروها را فقط در صورتی باید در نظر گرفت که رفتار فرد (مثلاً بیقراری شدید در هذیان بیش فعال) خطر آسیب به خود یا دیگران را به همراه داشته باشد. یا اگر توهم یا هذیان باعث ناراحتی شدید فرد شود. در هر صورت، پزشک ممکن است دوز کم یک آرام بخش یا یک ضد روان پریشی را برای چند روز امتحان کند. (پزشکان به دلیل خطر عوارض جانبی، به بیمار مبتلا به زوال عقل بادی لویی داروی ضد روان پریشی نمی دهند.)

بعد از هذیان علائم هذیان در بیشتر افراد طی چند روز تا چند هفته پس از درمان علت اصلی بهبود می یابد.

با این حال، هذیان معمولاً به این معنی است که فرد باید مدت بیشتری در بیمارستان بماند. هنگامی که بیمارستان را ترک می کنند، یادداشت های پزشکی آنها و برنامه مراقبت و حمایت آنها باید هذیان آنها را ثبت کند و شامل حمایت بیشتر آنها شود. اگرچه برخی از افراد به طور کامل بهبود می یابند. اما هذیان نیز می تواند عواقب ماندگاری پس از درمان داشته باشد. اینها بیشتر در افراد مسن دیده می شود.

چند نکته مهم

  • ممکن است یک فرد ماه ها پس از آن خاطرات ناراحت کننده ای از هذیان داشته باشد. گاهی با احساس ترس یا اضطراب مرتبط است. افراد نزدیک به فرد باید از او حمایت کنند تا آشکارا در مورد تجربیات و احساسات خود صحبت کنند. اگر آنها یادداشتی از زمان هذیان در فرد یادداشت کرده باشند، می توانند از آن برای کمک به فرد برای درک تجربه خود پس از بهبودی استفاده کنند.
  • هذیان با بدتر شدن سریعتر توانایی ها و عملکرد ذهنی فرد مرتبط است. یک فرد مبتلا به زوال عقل ممکن است قبل از هذیان بتواند کاری انجام دهد (مثلاً خودش لباس بپوشد). اما پس از آن دیگر قادر به انجام آن نباشد. این تغییر می تواند دائمی باشد. برخی از افرادی که دچار دلیریوم
  • بوده اند، اکنون نیازهای بیشتری خواهند داشت. که به بهترین وجه با مراجعه به خانه مراقبت برطرف می شود.
  • در برخی موارد، زمانی که فرد به بیمارستان مراجعه می کند، تشخیص زوال عقل نخواهد داشت. اما پس از هذیان، علائم او بدتر می شود. بعداً تشخیص داده می شود که به زوال عقل مبتلا است. در این موارد به نظر می رسد که هذیان، زوال عقل فرد را «کشف» کرده است.
احتمال این عوارض بعد از هذیان بیشتر است. اما اجتناب ناپذیر نیستند. با این حال، آنها به این معنی هستند که آگاهی از هذیان و تلاش برای جلوگیری از آن در صورت امکان بسیار مهم است.
https://danabrain.ir/%d8%a7%d8%b1%d8%aa%d8%a8%d8%a7%d8%b7-%d8%a8%db%8c%d9%86-%d9%86%d9%88%d8%b4%db%8c%d8%af%d9%86-%da%86%d8%a7%db%8c-%d9%88-%d9%82%d9%87%d9%88%d9%87-%d8%a8%d8%a7-%d8%b3%da%a9%d8%aa%d9%87-%d9%85%d8%ba%d8%b2/
https://danabrain.ir/%d8%b5%d8%af%d8%a7%db%8c-%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%81%db%8c%da%a9-%d9%88-%d8%ae%d8%b7%d8%b1-%d8%b2%d9%88%d8%a7%d9%84-%d8%b9%d9%82%d9%84/