07136476172 - 09172030360 info@danabrain.ir

 

آیا تاکنون احساس کرده اید که شخصی ممکن است شما را تماشا کند؟ احساسی در پشت سر خود پیدا می کنید و در میابید که یک شخص به شما خیره شده است. گاهی اوقات به نظر می رسد که می توانیم نگاه یک فرد را به عنوان یک احساس جسمی تشخیص دهیم و از یک نگاه می توان چیزهای زیادی در مورد فرد، از جمله خلق و خو، نیت و تمرکز او متوجه شد. مثلا اینکه نگاه آنها خطرناک است، جالب است یا جذاب؟ آیا آنها مستقیم نگاه می کنند یا از پهلو نگاه می کنند؟ اگر “چشم پنجره روح است”، یک نگاه، خیلی بیشتر از آنچه که فکر می کنیم و می دانیم می تواند برای ما آشکار کند.

 

مطالعات اخیر نشان می دهد که انسان نگاه را به ویژگی های فیزیکی نسبت می دهد. به این معنی که ما در ذهن خود طرح و تصویری را ایجاد می کنیم که در آن توجه بصری طرف مقابل به عنوان یک پرتوی ساطع شده از چشم در نظر گرفته شده و به هدف مورد نظر هدایت می شود. این طرح های ذهنی به ما امکان می دهند تا میانبرهای شناختی را برای پردازش سریع و کارآمد توجه بصری مردم استفاده کنیم.

نگاه، یک شکل ابتدایی از ارتباط است که می تواند فعالیت ها را هماهنگ کرده و پویایی های روابط را بدون اشاره و کلمه گفتاری منتقل کند. این مستلزم تفسیر سریع معنای نگاه دیگری است. مطالعات نشان می دهد که این تفسیر، ناخودآگاه و خودکار است و حتی در افرادی که آن را انکار می کنند نیز وجود دارد.

نتایج آزمایش، یک ایده باستانی انسانی را نشان می دهد که نگاه را با خصوصیات فیزیکی پیوند می دهد. این مفهوم، به نظریه “خارج سازی” بینایی معروف است.

Extramission در لغت به معنای “فرستادن” است و تئوری extramission در واقع این عقیده است که بینایی، نیرویی است که از چشم ساطع می شود. در مقابل، نظریه بصری مدرن “intromission” نامیده می شود و مبتنی بر این مفهوم است که بینایی از ورود نور به چشم حاصل می شود.

محققان با استفاده از یک سری آزمایش های ساده مبتکرانه در یک مطالعه دریافتند که افراد، نگاه را با یک نیروی فیزیکی مرتبط می کنند. افراد صفحه رایانه را مشاهده می كردند كه تصویری از یك لوله داشت، و به صورت عمودی روی میز ایستاده است.

در انتهای میز تصویری از چهره به لوله نگاه می کرد (محققان آواتار چهره را کوین لقب دادند). به افراد دستور داده شد تا لوله را با استفاده از کلیدهای اختصاصی روی صفحه کلید به سمت تصویر کوین متمایل کنند تا زمانی که احساس کنند این لوله به زاویه بحرانی که برعکس می شود رسیده است.

زاویه بحرانی گزارش شده توسط افراد بستگی به این داشت که کوین چشم بسته باشد. اگر تصور می شد کوین به لوله خیره شده است، زاویه بحرانی بیشتر از وقتی بود که کوین چشم بسته بود، این نشان می دهد که نگاه او به لوله ای فشار وارد می کند.

به همین ترتیب، در آزمایش دوم، تصویری از کوین که به لوله نگاه می کند یا در جهت مخالف نگاه می کند، به افراد ارائه شد و از آنها خواسته شد، زاویه بحرانی لوله را گزارش دهند.

یک بار دیگر، زاویه به نگاه ادراک شده کوین بستگی داشت و وقتی کوین مستقیم به لوله نگاه می کرد، در مقایسه با وقتی که کوین رویش را برگرداند، بسیار بیشتر بود.

سرانجام، در آزمایش سوم به افراد گفته شد كه كوین مستقیماً به لوله نگاه می كند یا در آن طرف لوله در دیواره ای در انتهای دیگر جدول متمركز است. یک بار دیگر، اگر افراد فکر می کردند کوین بیشتر به لوله نگاه می کند تا به دیواره، زاویه شیب بیشتر بود.

شرکت کنندگان در این مطالعه نیرویی مبتنی بر نگاه را متوجه می شوند، حتی در حالی که آنها اعتقاد به چنین نیرویی را که از چشم بیرون می آید، رد می کنند.

آنچه در این مطالعه نشان داده شد، یک میانبر شناختی ضمنی و شناخته نشده است که توسط انسان برای پردازش سریع نگاه استفاده می شود، اما ما را به درک چیزی تحت تأثیر اشیا در جهان سوق می دهد.

برای آزمایش این نظریه، محققان از روش های تصویربرداری مغز استفاده کردند تا نشان دهند که ادراک نگاه، مناطق مغزی مرتبط با حرکت را فعال می کند.

فعالیت مغز با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI) بررسی شد که با اندازه گیری مصرف اکسیژن محلی مغز، فعالیت مغز را تشخیص می دهد.

مناطقی از مغز که در پردازش حرکت بینایی (نواحی قشر مغز گیجگاهی میانی راست) و درک افکار و اهداف دیگران نقش دارند.

با این حال، درست مثل کوین با چشم بند، وقتی چشم در این مطالعات بسته شد، این سیگنال های fMRI متوقف می شود. در اینجا، مغز نگاه را به عنوان حرکت پردازش می کند حتی وقتی هیچ حرکتی اتفاق نمی افتد، باز هم سوء برداشت فوق العاده ای از واقعیت را نشان می دهد.

اعتقاد به قدرت نگاه در طول قرن ها در داستان ها و افسانه ها وجود داشته است. مدوزا با نگاهش مردم را به سنگ تبدیل کرد. در شکسپیر ونوس و آدونیس، ونوس از درد ناشی از نگاه آدونیس شکایت دارد: “چشم تو آتشی که مرا می سوزاند، به سوی من پرتاب می کند.” در حالی که در فیلم John Donne’s The Ecstasy، نگاه های عاشقان به هم گره خورده و آنها را به هم گره می زند، انگار که دستان بسته شده آنهاست. مطمئناً، بدون ذکر استاد جدید یا سوپرمن ، هیچ لیستی از ارجاعات فرهنگی به نگاه کامل نخواهد بود.

نگاه عنصر قدرتمندی از تعامل اجتماعی است. این نشان می دهد که کجا فرد توجه خود را معطوف می کند، و اگر به ما معطوف شود، می تواند تأثیر عاطفی شدیدی داشته باشد.

نگاه می تواند در سازمان اجتماعی نقش داشته باشد، با نگاه مستقیم نشان دهنده سلطه اجتماعی و انزجار از نگاه که نشان دهنده انفعال است. تماس چشمی می تواند هوشیاری و آگاهی بدنی ایجاد کند، در حالی که بی تفاوتی یا بیزاری از تماس چشمی می تواند نشانه اختلالات عاطفی یا عصبی باشد.

وقتی نگاه خود را به چیزی یا کسی معطوف می کنیم، دیگران که ناخودآگاه متوجه می شوند نگاه خود را به همان شیوه هدایت می کنند. ما می توانیم از این تمایل استفاده کنیم و عمداً در نگاه دیگران تأثیر بگذاریم.

جادوگران از توانایی هدایت نگاه و توجه برای افزایش قدرت کنترل خود بهره می برند. هنرمندان تجسمی می توانند ویژگی های یک اثر هنری مانند درخشندگی را دستکاری کنند تا نگاه بصری را به سمت ویژگی های خاص یک نقاشی سوق دهند.

در رقص، از نگاه می توان برای انتقال پویایی قدرت بین شخصیت های روی صحنه استفاده کرد، در حالی که نوازندگان به نگاه به عنوان یک وسیله ارتباطی ضروری متکی هستند، و از آن برای کمک به هماهنگی در هنگام اجرای ارکسترها و گروه های کر استفاده می کنند.

نگاه یک وسیله ارتباطی است که ناخودآگاه و سریع، با انرژی از بسیاری جهات بر ما تأثیر می گذارد به طوری که یکی از محققان اثرات نگاه را “پرشور” توصیف کرد.

در حالی که جادوگران ممکن است بدانند چگونه برای افزایش توهمات خود نگاه را دستکاری کنند، توهم نگاه به عنوان یک نیروی فیزیکی به اندازه کافی یک جادو است.

 

برای اطلاعات بیشتر به مؤسسه سلامت مغز دانا مراجعه کنید.

 

منبع:

Arvid GuterstamHope H. KeanTaylor W. WebbFaith S. KeanMichael S. A. Graziano

Open chat
Powered by