07136476172 - 09172030360 [email protected]

شما به عنوان والدین یا مراقب یک نوزاد، دیدی نزدیک از رشد کودک خود دارید. شما می توانید تغییرات کوچکی را در رفتارهای روزمره مشاهده کنید که نشان می دهد کودک در حال ساختن مهارت ها و توانایی های جدید است. اگر می دانید به دنبال چه چیزی باشید، ممکن است بتوانید علائم اولیه تفاوت های رشدی مانند اوتیسم را تشخیص دهید. این به این دلیل است که اولین نشانه های اوتیسم وجود رفتار غیرمنتظره نیست، بلکه فقدان مهارت یا توانایی است که معمولاً در سن خاصی ایجاد می شود.

گزارش‌های CDC حاکی از آن است که اکثر والدین دارای کودکان اوتیستیک در سال اول متوجه برخی علائم می‌شوند. و 80 تا 90 درصد از آنها تا زمانی که فرزندشان 2 ساله می‌شود، تفاوت‌های رشدی را مشاهده می‌کنند.

مشاهدات و غرایز شما مهم هستند زیرا تشخیص زودهنگام تفاوت های رشدی به کودک تحت مراقبت شما از مزیت تشخیص زودهنگام می دهد.

علائم اوتیسم در نوزادان چیست؟

اوتیسم ظاهر فیزیکی نوزاد را تغییر نمی دهد. این وضعیت بر نحوه ارتباط نوزادان و نحوه ارتباط آنها با دنیای اطراف تأثیر می گذارد.

اوتیسم به عنوان یک وضعیت “طیف” توصیف می شود. زیرا علائم، علائم و توانایی ها می توانند بسیار متفاوت باشند. اگر متوجه هر یک از این تفاوت های رشدی شدید، مهم است که با پزشک یا متخصص مراقبت های بهداشتی فرزندتان در مورد آنها صحبت کنید.

غربالگری های رشدی توصیه شده

آکادمی اطفال آمریکا توصیه می کند که همه نوزادان در ویزیت های 9، 18 و 30 ماهه خود به پزشک، به علاوه غربالگری های ویژه اوتیسم در ویزیت های 18 و 24 ماهه، غربالگری های رشدی داشته باشند.

کاهش تماس چشمی

نوزادان معمولا می سازند ارتباط چشمی با افراد دیگر از سنین بسیار پایین در 2 ماهگی، نوزادان معمولاً می توانند چهره ها را پیدا کنند و به طرز ماهرانه ای تماس چشمی برقرار کنند. تماس چشمی بعداً راهی برای ایجاد روابط اجتماعی و کسب اطلاعات در مورد محیط اطراف می شود.

محققین  دریافته اند که نوزادانی که به اختلال طیف اوتیسم (ASD) مبتلا می شوند، تماس چشمی کمتری با اطرافیان برقرار می کنند.  کاهش تماس چشمی ممکن است نشانه اولیه اوتیسم باشد.

اشاره یا ژست گرفتن

نوزادان معمولاً قبل از اینکه صحبت کنند یاد میگیرند ژست بگیرند. در واقع، اشاره یکی از اولین اشکال ارتباط است. کودکان اوتیستیک به طور کلی خیلی کمتر  نسبت به کودکان با رشد غیر اوتیستیک اشاره می کنند.  اشاره کمتر گاهی اوقات می تواند احتمال تاخیر زبان را نشان دهد.

یکی دیگر از شاخص های تفاوت رشدی این است که وقتی به چیزی اشاره می کنید، نگاه نوزاد شما را دنبال نمی کند. این مهارت گاهی اوقات “توجه مشترک” نامیده می شود. توجه مشترک اغلب در کودکان اوتیستیک کاهش می یابد.

تفاوت های رشدی  در پاسخ محدود یا بدون پاسخ به نام آنها

در 6 ماهگی، بیشتر نوزادان از نام خود آگاه هستند، به خصوص زمانی که مادرشان آن را به زبان می آورد.

نوزادان اوتیستیک تفاوت رشدی را نشان می‌دهند: تا 9 ماهگی، بسیاری از نوزادانی که بعداً به ASD مبتلا می‌شوند، به نام خود نمی‌روند. محققین  می گویند این معمولا به عنوان یک الگوی عدم پاسخ به نظر می رسد، نه یک نمونه واحد.

کاهش احساسات در حالات چهره و تفاوت های رشدی

حالات چهره یک روش غیرکلامی برای ارتباط افکار و احساسات است.

تحقیقات در مورد بیان عاطفی در نوزادان اوتیسم محدود است. اما در مطالعات  محققان دریافته‌اند که کودکان اوتیستیک نسبت به کودکان دارای رشد غیر اوتیستیک احساسات کمتری را از طریق حالات چهره نشان می‌دهند.

این لزوماً به این معنا نیست که کودکان اوتیستیک احساسات کمتری دارند، فقط وقتی احساس می‌کنند کمتر روی صورتشان آن احساسات ظاهر می‌شود.

تاخیر در زبان یا گفتار یکی از تفاوت های رشدی است

نوزادان و کودکان نوپا در سنین مختلف شروع به صحبت می کنند.

پژوهش  نشان می دهد که کودکان اوتیستیک در سن 12 ماهگی اغلب کلمات کمتری را نسبت به کودکان دارای رشد غیراوتیستیک می گویند و درک می کنند. اگر کودک تا 16 ماهگی کلمات تکی را نمی گوید یا در سن 2 سالگی از عبارات دو کلمه ای استفاده نمی کند، بهتر است با یک متخصص اطفال صحبت کنید.

رشد زبان می‌تواند «ناهموار» باشد، با رشد استثنایی زبان در برخی زمینه‌ها و اختلال در سایر زمینه‌ها.

پسرفت

هنگامی که یک نوزاد یا کودک نوپا مهارت ها و توانایی هایی را که شروع به رشد کرده بود از دست می دهد، می تواند نشانه ای از اوتیسم باشد. همچنین می‌تواند تجربه‌ای عمیقاً دشوار برای والدین و مراقبان باشد.

. هیچ پیوند شناخته شده ای به هیچ تجربه، بیماری یا داروی دوران کودکی وجود ندارد.

به تعداد یک سوم  کودکان اوتیستیک بعد از شیرخوارگی و قبل از پیش دبستانی مهارت های خود را از دست می دهند. در حدود 94 درصد مواقع، این مهارت های زبانی است که از دست می رود. اگر کودک شما غرغر می‌کرد، تماس چشمی برقرار می‌کرد، اشاره می‌کرد و سایر رفتارهای اجتماعی از خود نشان می‌داد و در کودکی این کار را متوقف می‌کرد، باید با پزشک اطفال خود صحبت کنید.

چگونه رشد کودک خود را ردیابی کنیم

در حالی که نوزادان با سرعت فردی خود رشد می کنند، می توانید از CDC استفاده کنید نقاط عطف رشد  راهنمای کسب یک ایده کلی از مهارت هایی که در هر سنی باید انتظار داشت.

اوتیسم چیست؟

اختلال طیف اوتیسم (ASD) مجموعه ای از تفاوت های رشدی است که بر نحوه برقراری ارتباط، رفتار و تعامل افراد با دیگران تأثیر می گذارد.

CDC  تخمین می زند که از هر 54 کودک، 1 کودک اوتیستیک است. اگرچه پسران بیشتر از دختران مبتلا به اوتیسم هستند، این بیماری در همه گروه‌های قومی و اجتماعی-اقتصادی رخ می‌دهد.

چه عواملی باعث اوتیسم  و تفاوت های رشدی می شود؟

از آنجایی که اوتیسم دارای ویژگی های بسیار متفاوتی است، محققان فکر می کنند ممکن است علل مختلفی داشته باشد. در اینجا نگاهی اجمالی به علل احتمالی که ممکن است در ایجاد ASD نقش داشته باشد آورده شده است:

  • ژنتیک
  • قرار گرفتن در معرض محیطی خاص سموم  مانند آلودگی هوا یا آفت کش های ناشی از ترافیک
  • شرایط کروموزومی، مانند توبروس اسکلروزیس یا سندرم X شکننده
  • برخی از داروهای مصرف شده در دوران بارداری مانند تالیدومید، والپروئیک اسید
  • به دنیا آمدن از والدین با سن بالاتر
  • وزن کم هنگام تولد
  • از دست دادن اکسیژن در هنگام تولد
  • مادران مبتلا به دیابت، چاقی یا برخی اختلالات ایمنی
  • اختلالات ایمنی، شرایط متابولیک و تفاوت های ارتباطی مغز

تحقیقات در مورد علل آن ادامه دارد. تکرار شد مطالعات  نشان داده اند که واکسن ها (ایمن سازی ها) باعث اوتیسم نمی شوند.

تفاوت های رشدی تقصیر کسی نیست

والدین کودکان اوتیستیک اغلب از خود می پرسند که آیا در تشخیص کودک خود مقصر هستند یا خیر. اگر متوجه علائم اوتیسم در نوزاد تحت مراقبت خود می شوید، ممکن است تصمیمات خود را زیر سوال ببرید یا خودتان را به خاطر تفاوت های رشدی فرزندتان سرزنش کنید. همچنین ممکن است هنگام صحبت با متخصصان مراقبت های بهداشتی در مورد تشخیص زودهنگام، برای گرفتن هر تصمیم درست تحت فشار باشید. این افکار و احساسات بسیار رایج هستند، اما به یاد داشته باشید که اوتیسم تقصیر کسی نیست.

ممکن است برای شما مفید باشد:

  • از طریق گروه های حمایتی با والدین دیگر ارتباط برقرار کنید
  • به دنبال آموزش اضافی در مورد ASD باشید که می تواند استرس کمتر   را بهمراه داشته باشد.
  • در مورد تکنیک های مدیریت استرس ، از جمله ذهن آگاهی، آرام سازی پیشرونده عضلانی و نوشتن رسا یاد بگیرید
  • با یک خانواده درمانگر یا مشاور کار کنید تا احساسات خود را پردازش کند و شما را با مهارت های مقابله ای مجهز کند.

نشانه ها و علامت اوتیسم در کودکان

برخی از علائم و نشانه های اوتیسم با تبدیل شدن نوزادان به کودکان نوپا و پیش دبستانی ایجاد می شود. در اینجا چیزی است که ممکن است متوجه شوید:

  • حرکات تکراری، مانند تکان دادن دست یا چرخیدن
  • علاقه شدید به چند موضوع خاص
  • ردیف کردن بیش از حد اسباب بازی ها
  • مشکل در درک یا درک احساسات دیگران
  • مشکلات گوارشی، مانند یبوست، اسهال، نفخ، درد معده
  • پایبندی به روال ها، سیستم ها و برنامه ها
  • مشکل در بیان آزادانه احساسات
  • کلمات و عبارات تکراری
  • احساسات شدید وقتی تغییرات غیرمنتظره رخ می دهد،

درمان اوتیسم

برخی از استراتژی ها ممکن است به کودکان اوتیستیک کمک کند تا مهارت های بیشتری را برای کمک به عملکرد روزانه ایجاد کنند. از آنجایی که ویژگی های اوتیسم بسیار متنوع است، رویکرد چندوجهی معمولا موثرترین دوره است.

بسته به علائم کودک شما، یک یا چند مورد از این درمان ها ممکن است مفید باشد:

  • درمان شناختی رفتاری
  • توجه درمانی مشترک
  • درمان های مدیریت رفتار
  • آموزش مهارت های اجتماعی
  • گفتار درمانی
  • فیزیوتراپی
  • کار درمانی
  • دارو
  • مداخلات آموزشی
  • تغذیه درمانی

چشم انداز کودکان اوتیسم چیست؟

اوتیسم طیفی از تفاوت های عصبی است که در دوران کودکی ایجاد می شود.

اگرچه درمانی برای اوتیسم وجود ندارد، بسیاری از افراد جامعه اوتیسم معتقدند که این تفاوت های عصبی نیازی به درمان ندارند. آنها فقط یک راه متفاوت برای برقراری ارتباط و تعامل با جهان هستند.

دهه ها تحقیق نشان داده است مداخله زودهنگام  می تواند تأثیر قدرتمندی بر پیامدهای سلامتی کودکان اوتیستیک داشته باشد. هنگامی که درمان ها در اوایل کودکی شروع می شود، کودکان اوتیسم از سازگاری باورنکردنی مغز و سیستم عصبی در حال رشد خود بهره مند می شوند.

MOTHER AND SON SITTING ON PORCH

خلاصه

برخی از علائم اوتیسم ممکن است در دوران نوزادی ظاهر شوند، مانند:

  • تماس چشمی محدود
  • عدم اشاره یا ژست
  • عدم توجه مشترک
  • به شنیدن نام خود،  آنها پاسخی نمی دهند
  • احساسات خاموش در حالت چهره
  • فقدان یا از دست دادن زبان

اگر متوجه هر یک از این تفاوت های رشدی شدید، مهم است که با پزشک اطفال یا متخصص مراقبت های بهداشتی کودک خود صحبت کنید. تشخیص زودهنگام و مداخله کلیدی برای نتایج سلامتی بهتر برای کودکان اوتیستیک است.

اگرچه “درمانی” برای اوتیسم وجود ندارد، اما تعدادی از درمان‌های به خوبی تحقیق شده و موثر وجود دارد که می‌تواند مهارت‌ها را افزایش دهد، اضطراب را کاهش دهد و منجر به رفاه بیشتر کودک شما شود.

همانطور که رشد کودک خود را زیر نظر دارید و در صورت لزوم به دنبال مداخلات هستید، مراقب باشید که با همان فداکاری که به فرزند پیچیده و شگفت انگیز خود نشان می دهید، از خود مراقبت کنید.

 منابع: