07136476172 - 09172030360 [email protected]

تشخیص تشنج های شبانه به خصوص در کودکان می تواند دشوار باشد.  در این شماره درباره انواع تشنج و تشنج شبانه صحبت خواهیم کرد.

سلول های مغز شما از طریق سیگنال های الکتریکی با عضلات، اعصاب و سایر قسمت های مغز شما ارتباط برقرار می کنند. گاهی اوقات، این سیگنال‌ها از بین می‌روند و پیام‌های بسیار یا بسیار کمی ارسال می‌کنند. وقتی این اتفاق می افتد، نتیجه تشنج است. شما می توانید تشنج همراه با هر شکلی از صرع داشته باشید حتی در هنگام خواب. اما با انواع خاصی از صرع، تشنج فقط در هنگام خواب رخ می دهد.

صرع شایع ترین علت تشنج است. پزشکان تشخیص صرع را زمانی انجام می دهند که شما دو یا چند تشنج غیرقابل انکار را با فاصله حداقل 24 ساعت از همدیگر داشته باشید که ناشی از بیماری دیگری نباشد.

در باره 3.4 میلیون نفر  در ایالات متحده صرع دارند. شما می توانید آن را در هر زمان دریافت کنید. بر اساس گزارش بنیاد صرع در سال 2014، موارد جدید اغلب در کودکان زیر 10 سال و بزرگسالان بالای 55 سال تشخیص داده می شود.

مانند صرع، انواع مختلفی از تشنج وجود دارد. آنها تقریباً به دو دسته تقسیم می شوند: تشنج عمومی و تشنج کانونی یا جزئی.

تشنج عمومی

تشنج عمومی زمانی اتفاق می افتد که فعالیت الکتریکی غیر طبیعی در هر دو نیمکره مغز رخ دهد. شامل این دسته می شود:

  • تشنج تونیک-کلونیک. این تشنج ها که قبلا به عنوان گرند مال شناخته می شدند. شامل سفت شدن بدن، حرکات تکان دهنده و معمولاً از دست دادن هوشیاری است.
  • تشنج نهان. این تشنج ها که قبلا به عنوان پتی مال شناخته می شدند. با دوره های کوتاه خیره شدن، چشمک زدن و حرکات کوچک در دست ها و بازوها مشخص می شوند.

تشنج های جزئی

تشنج های جزئی که تشنج های کانونی یا موضعی نیز نامیده می شوند، به یک نیمکره مغز شما محدود می شوند. هنگامی که آنها رخ می دهند، ممکن است هوشیار بمانید اما ممکن است ندانید که تشنج در حال وقوع است. تشنج جزئی می تواند بر رفتار، هوشیاری و پاسخگویی تأثیر بگذارد. آنها همچنین می توانند شامل حرکات غیر ارادی باشند.

تشنج هایی که هنگام خواب  رخ می دهد

بسیاری از انواع صرع که با تشنج های شبانه مرتبط هستند، شروع می شوند دوران کودکی. به عنوان مثال، در کودکان مبتلا به صرع خوش خیم رولاندی، حدود 70 تا 80 درصد  تشنج هنگام خواب رخ می دهد.

انواع صرع مرتبط با تشنج های شبانه عبارتند از:

  • صرع میوکلونیک نوجوانان
  • تشنج تونیک-کلونیک پس از بیدار شدن از خواب
  • رولاندی خوش خیم که به آن صرع خوش خیم دوران کودکی با سنبله های گیجگاهی مرکزی نیز می گویند
  • وضعیت الکتریکی صرع خواب
  • سندرم Landau-Kleffner
  • تشنج های شروع لوب فرونتال

طبق تحقیقات سال 2014 تقریبا دو سوم  تشنج بین ساعت 8 بعد از ظهر تا 8 صبح رخ می دهد. تخمین زده می شود که در افراد مبتلا به تشنج:

  • در باره 20  درصد  در هنگام خواب تشنج را تجربه کنید
  • حدود 41 درصد در طول روز دچار تشنج می شوند
  • حدود 39 درصد در طول روز و شب تشنج را تجربه می کنند

برخی مطالعات دیگر تخمین می زنند که حدود 12 درصد از صرع ها تقریباً به طور انحصاری باعث تشنج های شبانه می شوند. هر دو تشنج کانونی و عمومی می توانند در طول خواب رخ دهند، اما تشنج کانونی شایع تر است.

افراد مبتلا به صرع که تشنج های شبانه را تجربه می کنند بیش از دو برابر  خطر مرگ ناگهانی و غیرمنتظره نسبت به افرادی که فقط در روز تشنج را تجربه می کنند.

کم خوابی در بین افراد مبتلا به صرع بسیار شایع است. کمبود خواب به طور بالقوه می تواند منجر به تشنج های مکرر شود. زیرا کمبود خواب یکی از عوامل خطر اصلی است.

شایع ترین زمان تشنج و مراحل خواب

اعتقاد بر این است که تشنج های خواب با تغییر در فعالیت الکتریکی مغز در مراحل خاصی از خواب و بیداری ایجاد می شوند. تشنج های شبانه اغلب در اوایل صبح رخ می دهد 5 صبح تا 6 صبح  و در کمترین زمان پس از به خواب رفتن رخ می دهد. برخی از انواع صرع، مانند اسپاسم نوزادان، تمایل به ایجاد تشنج در مدت کوتاهی پس از بیدار شدن دارند.

خواب به مراحلی به نام خواب حرکت سریع چشم (REM) و خواب غیر REM تقسیم می شود. خواب غیر REM به سه مرحله به نام های N1، N2 و N3 تقسیم می شود.

در مقایسه با خواب REM، تشنج کانونی تخمین زده می شود که رخ دهد:

  • 87 برابر بیشتر در N1
  • 68 برابر بیشتر در N2
  • 51 برابر بیشتر در N3

در مقایسه با خواب REM، تشنج عمومی تخمین زده می شود که رخ دهد:

  • 3.1 برابر بیشتر در N1
  • 3.13 برابر بیشتر در N2
  • 6.59 برابر بیشتر در N3

 

علائم تشنج های شبانه

تشخیص تشنج های شبانه به خصوص در کودکان می تواند دشوار باشد. اما علائم می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • گریه کردن
  • صداهای غیر معمول
  • تشنج
  • شب ادراری
  • انقباضات یا تکان های عضلانی
  • گاز گرفتن زبان
  • افتادن از رختخواب
  • مشکل در بیدار شدن بعد از تشنج
  • بیدار شدن ناگهانی
  • حرکات یا حالت های عجیب و غریب در هنگام خواب

تشنج های شبانه در نوزادان و کودکان خردسال

حدود 3.4 میلیون بزرگسال در ایالات متحده به صرع مبتلا هستند. تشنج و صرع بیشتر در نوزادان و کودکان دیده می شود زیر 15 سال. کودکانی که به صرع مبتلا هستند، اغلب تا زمانی که به بلوغ می رسند دچار تشنج نمی شوند.

والدین نوزادان تازه متولد شده گاهی شرایطی به نام میوکلونوس خواب خوش خیم نوزادان را با صرع اشتباه می گیرند. نوزادانی که میوکلونوس را تجربه می‌کنند، تکان‌های غیرارادی دارند که اغلب شبیه تشنج است.

در موارد میوکلونوس، الکتروانسفالوگرام (EEG) احتمالاً تغییراتی را در مغز نشان نمی‌دهد که با صرع سازگار است. علاوه بر این، میوکلونوس به ندرت جدی است. به عنوان مثال، سکسکه و تکان خوردن در خواب از اشکال میوکلونوس هستند.

تشخیص تشنج های شبانه

تشخیص تشنج های شبانه به دلیل زمان وقوع آنها می تواند مشکل باشد. تشنج‌های خواب را می‌توان با پاراسومنیا، یک اصطلاح کلی برای گروهی از اختلالات خواب، اشتباه گرفت. این اختلالات عبارتند از:

  • راه رفتن در خواب
  • دندان قروچه
  • سندرم پاهای بی قرار

برای تعیین اینکه کدام شکل از صرع ممکن است داشته باشید، پزشک تعدادی از عوامل را ارزیابی می کند، از جمله:

  • نوع تشنج شما
  • سنی که شروع به تشنج کردید
  • سابقه خانوادگی صرع
  • سایر شرایط پزشکی که ممکن است داشته باشید

برای تشخیص صرع، پزشک ممکن است از موارد زیر استفاده کند:

  • تصاویری از فعالیت الکتریکی در مغز شما که توسط EEG ثبت شده است
  • ساختار مغز شما همانطور که در سی تی اسکن یا MRI نشان داده شده است
  • سابقه فعالیت تشنجی شما

اگر مشکوک هستید که نوزاد یا کودک شما تشنج شبانه دارد، با پزشک آنها مشورت کنید. شما می توانید فرزند خود را با موارد زیر نظر بگیرید:

  • از یک مانیتور کودک استفاده کنید تا بتوانید بشنوید و ببینید که آیا تشنج رخ می دهد یا خیر
  • مراقب علائم صبحگاهی، مانند خواب‌آلودگی غیرعادی، سردرد، و علائم آب‌ریزش، استفراغ یا شب ادراری باشید.
  • با استفاده از یک مانیتور تشنج که دارای ویژگی هایی مانند حسگرهای حرکت، نویز و رطوبت است

چشم انداز صرع

اگر فکر می کنید که شما یا فرزندتان هنگام خواب دچار تشنج می شوید، با پزشک صحبت کنید. پزشک می‌تواند آزمایش‌هایی را تجویز کند که تأیید می‌کنند که آیا تشنج دارید یا خیر.

دارو درمانی خط اول درمان صرع است. یک پزشک به یافتن درمانی که برای شما یا فرزندتان بهتر است کمک می کند. با تشخیص و درمان مناسب، اکثر موارد صرع را می توان با دارو مدیریت کرد.

منابع

آیا می توانید پیش بینی کنید که شما یا شخص دیگری در شرف تشنج هستید؟

تشنج و راه های پیشگیری از آن در بیماران مبتلا به صرع