07136476172 - 09172030360 [email protected]

مقدمه

برخی از کارشناسان می گویند اختلال پردازش حسی وجود ندارد. در حالی که برخی دیگر معتقدند که سزاوار شناخت بیشتر است. در یک قرار کاردرمانی در شیکاگو، یک درمانگر وزنه‌های رنگارنگ مچ دست و مچ پا را روی دختر بچه‌ای چهارساله می پیچید. بیمار مبتلا به اختلال کمبود توجه/بیش فعالی (ADHD) و همچنین اختلال پردازش حسی (SPD) تشخیص داده شده بود.

باندهای وزنه به او کمک کردند تا حس بهتری از بدن خود داشته باشد. زیرا او روی وظایف هماهنگی کار می کرد. SPD یک اصطلاح کلی است که برای توصیف مشکلات یک فرد در پردازش اطلاعات حسی استفاده می شود. برای برخی از افراد، SPD می تواند به این معنی باشد که آنها در تشخیص اندازه یک اتاق مشکل دارند. برای افراد مبتلا به SPD، نورها، صداها یا لمس‌ها می‌تواند به طرز دردناکی طاقت‌فرسا باشد. برخی برآوردها حاکی از آن است که 15 درصد از جمعیت دارای نوعی SPD هستند.

اختلال پردازش حسی

در دهه گذشته، ده‌ها هزار کودک به اختلال پردازش حسی برچسب خورده‌اند. وضعیتی که زمانی ناشناخته بود. و طرفداران، آن را به یک «ترافیک» عصبی تشبیه شده‌اند که مغز را از کنترل محرک‌های خارجی و درک صداها و مناظر خاص باز می‌دارد.  بنیاد اختلال پردازش حسی، یک گروه تحقیقاتی و مدافع 35 ساله مستقر در دنور، ادعا می کند که SPD زندگی روزمره بیش از چهار میلیون آمریکایی را مختل می کند.

بسیاری از خانواده‌ها چنین رفتاری را چنان ناتوان می‌دانند که کاردرمانگر استخدام می‌کنند. تا به آن‌ها یاد دهند چگونه با بچه‌هایشان بازی کنند یا دندان خود را با برس‌های نرم مسواک بزنند. در سرتاسر کشور، پزشکان برای تشویق کودکان مبتلا به مشکلات حسی به چرخش در زنجیر، بازی با فوم اصلاح و دمیدن حباب ها در شلنگ، حدود 200 دلار در ساعت دریافت می کنند.

اختلال پردازش حسی در حال حاضر یک وضعیت بحث برانگیز است.

راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی انجمن روانپزشکی آمریکا، ویرایش پنجم (DSM-5) آن را به رسمیت نمی شناسد. اما برخی از پزشکان استدلال می کنند که SPD وجود دارد و سزاوار به رسمیت شناختن رسمی است.

برای افراد مبتلا به اختلال پردازش حسی، مغز آنها پاسخ نامناسبی به پیام های حسی ایجاد می کند. اغلب، فرد واکنش شدیدی را تجربه می‌کند. باعث می‌شود نور بالای سر مانند نورافکن یا صدای زنگ تلفن مانند صدای بوق بی‌صدا باشد. سه نوع رفتار مرتبط با اختلال پردازش حسی وجود دارد.

  • فرد مبتلا به نوع اول، اختلال تعدیل حسی، برای پاسخ مناسب به پیام های حسی تلاش می کند.
  • بسیاری از آنها واکنش شدیدی دارند. 
  • اگرچه محققان تشخیص داده‌اند که برخی افراد عکس آن را تجربه می‌کنند و واکنشی خاموش دارند.

نوع دوم، اختلال حرکتی مبتنی بر حس، بر نحوه حرکت یا برنامه ریزی حرکات فرد تأثیر می گذارد.

به عنوان مثال، بیمار در گرفتن اقلام با دست مشکل داشت. به این معنی که هنگام نوشتن یا رنگ‌آمیزی به راحتی خسته می‌شد. با نوع سوم، اختلال تمایز حسی، فرد در تلاش است تا تنوع در ورودی حسی خود را ببیند. هشت زیرگروه مربوط به بینایی، شنوایی، لامسه، چشایی، بویایی، حرکت و تعادل، موقعیت بدن و احساسات درونی بدن وجود دارد.

محققان در دهه 1960 مطالعه اختلال پردازش حسی را آغاز کردند. آن را نظریه ای در مورد چگونگی پردازش پیام های حسی توسط مغز و سپس تنظیم رفتار در نظر گرفتند. پزشکان به بحث در مورد اختلال پردازش حسی ادامه می دهند. این شکاف انضباطی است. از یک طرف، کاردرمانگران می گویند که آن را در بیماران خود می بینند. از طرف دیگر، برخی از متخصصان اطفال می گویند SPD یک اختلال واقعی نیست.

تشخیص مخالف

کتابچه راهنمای تشخیصی مختلف منعکس کننده شکاف در SPD است. اگرچه SPD در دستورالعمل‌های تشخیصی اصلی مانند طبقه‌بندی تشخیصی سلامت روان و اختلالات رشد دوران نوزادی و اوایل کودکی گنجانده شده است. یک گروه پیشرو اطفال متقاعد نشده است.

در سال 2012، آکادمی اطفال آمریکا یک بیانیه قوی علیه SPD ارائه کرد. در یک بیانیه خط مشی در مجله Pediatrics، این گروه در مورد تشخیص SPD که به سایر شرایط مانند ADHD یا اوتیسم مرتبط نیست، هشدار داد. آنها اختلال پردازش حسی را یک نظریه نامیدند. گفتند تحقیقات هنوز باید ثابت کند که آیا SPD ناشی از یک اختلال در مسیرهای عصبی است یا نقص ها نشان دهنده وضعیت دیگری است.

سال بعد، DSM-5 SPD را در نسخه به روز خود تشخیص نداد و گفت که مطالعات بیشتری مورد نیاز است. از آن زمان، محققان بیشتر در مورد شرایطی که معمولاً با SPD مرتبط هستند، یاد گرفتند. آنها همچنین در مورد مغز افراد مبتلا به SPD و نحوه عملکرد متفاوت آنها بیشتر می آموزند.

تصویرسازی اختلال پردازش حسی

در سال 2013، یک مطالعه  در NeuroImage: Clinical  منتشر شد. از تصویربرداری DTI، نوعی تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) برای بررسی مغز 16 پسر 8 تا 11 ساله که مبتلا به SPD بودند، استفاده کرد. آنها تصاویر پسران را با پسران بدون اختلال پردازش حسی که در همان سن و سطح IQ بودند مطابقت دادند.

تصاویر نشان داد که پسران مبتلا به SPD دارای ریزساختار ماده سفید خلفی غیر طبیعی در مقایسه با پسران بدون SPD بودند. ریزساختار ماده سفید مغزی خلفی به رفتار حسی مرتبط است. نویسندگان به این نتیجه رسیدند که ممکن است در آینده از آن به عنوان نشانگر زیستی برای تشخیص SPD استفاده کنند.

مطالعه بعدی درارتباط با اختلال پردازش حسی در مجله Neurology به چاپ رسید.

نتایج، ارتباط ماده سفید را بین پسران مبتلا به SPD، اوتیسم و همچنین یک گروه کنترل مقایسه کرد. محققان دریافتند پسران مبتلا به SPD و اوتیسم ارتباط غیرطبیعی مشابهی در مسیرهای پردازش حسی خود داشتند. اما فقط پسران مبتلا به اوتیسم ارتباط غیرطبیعی در مسیرهای مرتبط با پردازش اجتماعی و عاطفی نشان دادند. نتایج این ادعا را تأیید کرد که ممکن است SPD وجود داشته باشد. اما اوتیسم وجود ندارد. متخصصان نباید به طور خودکار این دو حالت را با هم مرتبط کنند.

در حال حاضر، 90 درصد از افراد مبتلا به اوتیسم نیز اختلال پردازش حسی دارند. در 60 درصد موارد ADHD وجود دارد. تحقیقات بیشتر در زمینه تصویربرداری مغز ممکن است به دانشمندان کمک کند تا به رهبران جامعه پزشکی ثابت کنند که SPD یک بیماری متمایز است. ارزش معیارهای تشخیصی خود را دارد.

 

چنان چه از اختلالات رفتاری و شناختی رنج می برید، ما در انستیتو سلامت مغز دانا در کنارتان هستیم.

منبع: The Controversial Condition of Sensory Processing Disorder | Discover Magazine

اوتیسم! کرونا! آستروسیت!

نمود اوتیسم در مغز دختران و پسران متفاوت است؟