07136476172 - 09172030360 [email protected]

در قسمت اول این مقاله درخصوص چیستی علائم خوردن و علائم خوردن صحبت کردیم. علاوه بر آن به دو نوع از 6 اختلال خوردن  از جمله بی اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی صحبت کردیم. در این قسمت درباره انواع دیگر اختلالات خوردن صحبت خواهیم کرد.

3. اختلال پرخوری

اختلال پرخوری شایع ترین شکل اختلال خوردن و یکی از شایع ترین بیماری های مزمن در بین نوجوانان است. 12  ).

معمولاً در دوران نوجوانی و اوایل بزرگسالی شروع می شود، اگرچه می تواند بعداً ایجاد شود.

افراد مبتلا به این اختلال علائمی مشابه علائم بولیمیا یا زیرگروه پرخوری بی اشتهایی دارند.

به عنوان مثال، آنها معمولاً مقادیر زیادی غذا را در دوره های زمانی نسبتاً کوتاه می خورند. و در طول پرخوری احساس عدم کنترل می کنند.

افراد مبتلا به اختلال پرخوری کالری را محدود نمی کنند یا از رفتارهای پاکسازی مانند استفراغ یا ورزش زیاد برای جبران پرخوری خود استفاده نمی کنند. 12  ).

علائم شایع اختلال پرخوری عبارتند از: 11  ):

  • خوردن مقادیر زیادی غذا به سرعت، مخفیانه و تا زمانی که احساس گرسنگی نمی کند
  • احساس عدم کنترل در طول دوره های پرخوری
  • احساس ناراحتی، مانند شرم، انزجار، یا گناه، هنگام فکر کردن به رفتار پرخوری
  • عدم استفاده از رفتارهای پاکسازی مانند محدودیت کالری ، استفراغ اجباری، ورزش زیاد، یا استفاده از ملین یا مدر برای جبران پرخوری

افراد مبتلا به اختلال پرخوری اغلب مقدار زیادی غذا مصرف می کنند. و ممکن است انتخاب های غذایی مغذی نداشته باشند. این ممکن است خطر عوارض پزشکی مانند بیماری قلبی، سکته مغزی و دیابت نوع 2 را افزایش دهد. 13  ).

4. پیکا

پیکا یک اختلال خوردن است که شامل خوردن چیزهایی می شود که غذا محسوب نمی شوند و ارزش غذایی ندارند ( 14 ).

افراد مبتلا به پیکا به مواد غیر غذایی مانند یخ، خاک، خاک، گچ، صابون، کاغذ، مو، پارچه، پشم، سنگریزه، مواد شوینده لباسشویی یا نشاسته ذرت میل می کنند. 11  ).

پیکا می تواند در بزرگسالان، کودکان و نوجوانان رخ دهد.

اغلب در افراد مبتلا به شرایطی دیده می شود که بر عملکرد روزانه تأثیر می گذارد. از جمله ناتوانی های ذهنی، شرایط رشدی مانند اختلال طیف اوتیسم ، و شرایط سلامت روان مانند اسکیزوفرنی ( 14 ).

افراد مبتلا به پیکا ممکن است در معرض خطر مسمومیت، عفونت، صدمات روده و کمبودهای تغذیه ای باشند.  بسته به مواد مصرف شده، پیکا ممکن است کشنده باشد.

با این حال، برای اینکه این بیماری پیکا در نظر گرفته شود، خوردن مواد غیر خوراکی نباید بخشی از فرهنگ یا مذهب فرد باشد. بعلاوه، نباید از نظر همسالان فرد، آن را یک عمل قابل قبول اجتماعی در نظر گرفت.

5. اختلال نشخوار

اختلال نشخوار  یکی دیگر از اختلالات خوردن است که به تازگی شناخته شده است. این اختلال حال بهم زن و چندش آور است. من هم که الان دارم آن را مینویسم چندشم شد!

این وضعیتی را توصیف می کند که در آن شخص غذایی را که قبلاً جویده و بلعیده است پس می گیرد، دوباره آن را می جود. و سپس دوباره آن را می بلعد یا بیرون می اندازد ( 15 ).

این نشخوار معمولاً در 30 دقیقه اول پس از غذا رخ می دهد ( 16 ).

این اختلال می تواند در دوران نوزادی، کودکی یا بزرگسالی ایجاد شود. در نوزادان، بین 3 تا 12 ماهگی ایجاد می شود. و اغلب خود به خود ناپدید می شود. کودکان و بزرگسالان مبتلا به این بیماری معمولاً برای رفع آن نیاز به درمان دارند.

اگر در نوزادان برطرف نشود، اختلال نشخوار می تواند منجر به کاهش وزن و سوء تغذیه شدید شود که می تواند کشنده باشد.

بزرگسالان مبتلا به این اختلال ممکن است مقدار غذایی که می خورند را محدود کنند، به ویژه در مکان های عمومی. این ممکن است منجر به کاهش وزن آنها شود ( 16 ).

6. اختلال در مصرف غذا اجتنابی/محدود کننده

اختلال مصرف غذای اجتنابی/ محدودکننده (ARFID) نام جدیدی برای یک اختلال قدیمی است.

این اصطلاح جایگزین اصطلاح “اختلال تغذیه در دوران نوزادی و اوایل کودکی” شده است، تشخیصی که قبلا برای کودکان زیر 7 سال اختصاص داشت ( 17 ).

افراد مبتلا به این اختلال به دلیل عدم علاقه به غذا خوردن یا بی علاقگی به بوها، طعم ها، رنگ ها، بافت ها یا دماهای خاص، دچار اختلال در غذا خوردن می شوند.

علائم رایج ARFID عبارتند از: 11  ):

  • پرهیز یا محدود کردن مصرف غذا که باعث می شود فرد نتواند کالری یا مواد مغذی کافی مصرف کند
  • عادات غذایی که با عملکردهای اجتماعی معمولی تداخل دارند، مانند غذا خوردن با دیگران
  • کاهش وزن یا رشد ضعیف برای سن و قد
  • کمبود مواد مغذی یا وابستگی به مکمل ها یا تغذیه لوله ای

توجه به این نکته مهم است که ARFID فراتر از رفتارهای رایج مانند غذا خوردن در کودکان نوپا یا مصرف کمتر غذا در بزرگسالان مسن است.

علاوه بر این، شامل پرهیز یا محدودیت غذاها به دلیل در دسترس نبودن یا اعمال مذهبی یا فرهنگی نمی شود.

سایر اختلالات خوردن

علاوه بر شش اختلال خوردن در بالا، سایر اختلالات خوردن کمتر شناخته شده یا کمتر رایج نیز وجود دارد.

این موارد عبارتند از ( 18 ):

  • اختلال پاکسازی:  افراد مبتلا به اختلال پاکسازی اغلب از رفتارهای پاکسازی مانند استفراغ، ملین ها، دیورتیک ها یا ورزش بیش از حد برای کنترل وزن یا شکل خود استفاده می کنند. با این حال، آنها پرخوری نمی کنند.
  • سندرم شب خوری: افراد مبتلا به این سندرم اغلب در شب، اغلب پس از بیدار شدن از خواب، بیش از حد غذا می خورند.
  • سایر اختلالات تغذیه یا خوردن مشخص شده (OSFED). در حالی که در DSM-5 یافت نمی شود، این دسته شامل هر بیماری دیگری می شود که علائمی مشابه علائم اختلال خوردن داشته باشد.  اما با هیچ یک از اختلالات بالا مطابقت ندارد.

ارتورکسیا

یکی از اختلالاتی که در حال حاضر ممکن است تحت OSFED قرار گیرد، ارتورکسی است. اگرچه ارتورکسیا به طور فزاینده ای در رسانه ها و مطالعات علمی ذکر می شود. DSM هنوز آن را به عنوان یک اختلال خوردن جداگانه به رسمیت نمی شناسد ( 19 ).

افراد مبتلا به ارتورکسیا تمرکز وسواسی بر تغذیه سالم دارند تا حدی که زندگی روزمره آنها را مختل می کند. آنها ممکن است به طور اجباری لیست مواد و برچسب های غذایی را بررسی کنند. و با وسواس از حساب های “سبک زندگی سالم” در رسانه های اجتماعی پیروی کنند.

فردی که این بیماری را دارد ممکن است کل گروه های غذایی را حذف کند، از ترس ناسالم بودن آنها. این می تواند منجر به سوء تغذیه، کاهش وزن شدید، مشکل در غذا خوردن در خارج از خانه و ناراحتی عاطفی شود.

افراد مبتلا به ارتورکسیا به ندرت بر کاهش وزن تمرکز می کنند. در عوض، ارزش خود، هویت یا رضایت آنها بستگی به این دارد که چقدر با قوانین رژیم غذایی خود تحمیلی مطابقت دارند ( 19 ).

چگونه متوجه می شوید که اختلال خوردن دارید؟

اگر اختلال خوردن دارید، شناسایی این عارضه و درمان زودتر شانس بهبودی شما را افزایش می دهد. آگاهی از علائم و نشانه های هشدار دهنده می تواند به شما کمک کند تصمیم بگیرید که آیا نیاز به کمک دارید یا خیر.

همه همه علائم یا نشانه‌ها را یکجا نخواهند داشت، اما برخی رفتارها ممکن است نشانه‌ای از مشکل باشد، مانند ( 20 ):

  • رفتارها و نگرش هایی که نشان می دهد کاهش وزن، رژیم غذایی و کنترل غذا به نگرانی های اصلی تبدیل شده است
  • اشتغال به وزن، غذا، کالری، چربی، گرم و رژیم غذایی
  • امتناع از خوردن غذاهای خاص
  • ناراحتی با غذا خوردن در اطراف دیگران
  • تشریفات غذایی (ممنوعیت لمس غذاها، خوردن فقط گروه های غذایی خاص)
  • نادیده گرفتن وعده های غذایی یا خوردن تنها در وعده های کوچک
  • رژیم های مکرر یا رژیم های مد روز
  • نگرانی شدید در مورد اندازه، شکل و ظاهر بدن
  • چک کردن مکرر در آینه برای نقص های ظاهری
  • نوسانات خلقی شدید

اگر این علائم در شما طنین انداز شد و فکر می کنید ممکن است اختلال خوردن داشته باشید، مهم است که برای کمک با یک متخصص پزشکی تماس بگیرید.

تصمیم گیری برای شروع بهبودی اختلال خوردن ممکن است ترسناک یا طاقت فرسا باشد. اما کمک گرفتن از متخصصان پزشکی، گروه های پشتیبانی بهبود اختلال خوردن و جامعه شما می تواند بهبودی را آسان تر کند.

اگر مطمئن نیستید از کجا شروع کنید، می توانید برای دریافت پشتیبانی، منابع و گزینه های درمانی برای خود همکاران ما در انیستیتو سلامت مغز دانا تماس بگیرید.

درمان اختلال خوردن

برنامه های درمانی اختلال خوردن به طور خاص برای هر فرد طراحی شده است و ممکن است شامل ترکیبی از چندین روش درمانی باشد.

درمان معمولاً شامل گفتگو درمانی و همچنین معاینات منظم سلامت با پزشک است ( 21 ).

بسیار مهم است که برای اختلالات خوردن به موقع به دنبال درمان باشید، زیرا خطر عوارض پزشکی و خودکشی زیاد است ( 11  ).

گزینه های درمانی عبارتند از:

  • روان درمانی فردی، گروهی یا خانوادگی. نوعی روان درمانی به نام رفتار درمانی شناختی (CBT) ممکن است برای کمک به کاهش یا حذف رفتارهای نابسامان مانند پرخوری، پاکسازی و محدود کردن توصیه شود. CBT شامل یادگیری نحوه تشخیص و تغییر الگوهای فکری تحریف شده یا غیر مفید است. 11  ).
  • داروها: پزشک ممکن است درمان با داروهایی مانند داروهای ضد افسردگی ، ضد روان پریشی ، یا تثبیت کننده های خلقی را برای کمک به درمان اختلال خوردن یا سایر شرایطی که ممکن است همزمان رخ دهد، مانند افسردگی یا اضطراب توصیه کند. 11  ).
  • مشاوره تغذیه. این شامل کار با یک متخصص تغذیه برای یادگیری تغذیه مناسب و عادات غذایی است. و همچنین ممکن است شامل بازیابی یا مدیریت وزن فرد در صورتی که تغییرات وزنی قابل توجهی داشته باشد، باشد. مطالعات نشان می دهد که ترکیب درمان تغذیه با شناخت درمانی ممکن است به طور قابل توجهی نتایج درمان را بهبود بخشد ( 22 ).

چگونه به فرد مبتلا به اختلال خوردن کمک کنیم

اگر فکر می کنید فردی در زندگی شما به اختلال خوردن مبتلا است، بهترین راه حل این است که از او حمایت و تشویق کنید تا از یک متخصص مراقبت های بهداشتی کمک بگیرید.

این می تواند برای فردی که با اختلال خوردن زندگی می کند بسیار دشوار باشد، اما حمایت از آنها به روش های دیگر به آنها کمک می کند تا در بهبودی خود احساس مراقبت و تشویق کنند.

بهبودی از یک اختلال خوردن می‌تواند زمان زیادی طول بکشد. و این فرد ممکن است دوره‌هایی از بازگشت به رفتارهای قدیمی، به‌ویژه در زمان استرس داشته باشد. اگر به این شخص نزدیک هستید، مهم است که در کنار او باشید و در طول بهبودی او صبور باشید ( 21 ).

خلاصه

مقوله های بالا به منظور ارائه درک بهتری از شایع ترین اختلالات خوردن و از بین بردن افسانه ها در مورد آنها است.

اختلالات خوردن شرایط سلامت روانی هستند که معمولاً نیاز به درمان دارند. همچنین در صورت عدم درمان می توانند به بدن آسیب بزنند.

اگر اختلال خوردن دارید یا فردی را می شناسید که ممکن است به آن مبتلا باشد، می توانید از یک متخصص مراقبت های بهداشتی که در زمینه اختلالات خوردن تخصص دارد کمک بگیرید.

واحد علوم اعصاب رفتاری (اضطراب، افسردگی و سایر اختلالات خلقی-رفتاری)

انواع رایج اختلالات خوردن و علائم آنها (قسمت اول)

میان وعده های سالم برای خوردن قبل از خواب