07136476172 - 09172030360 info@danabrain.ir

اختلال توجه اختلال بیش فعالی (ADHD) بین 1.5 تا 3.5 میلیون کودک در مدرسه در ایالات متحده ، یا 5٪ کل پسران و 2٪ کل دختران را تحت تأثیر قرار می دهد. چرا ADHD بیشتر از دختران پسران را تحت تأثیر قرار می دهد ، در این مرحله یک معما است. تا 60٪ این کودکان در بزرگسالی علائم خود را ادامه خواهند داد. براساس موسسه ملی بهداشت ، بیش از یک میلیون کودک برای کنترل رفتار بیش فعالی از داروهای تجویزی استفاده می کنند. هزینه تخمینی مدارس حدود 3 میلیارد دلار است.

 

اگر به ADHD (اختلال نقص توجه و بیش فعالی )مبتلا هستید ، ممکن است در خواندن آن پاراگراف اول بدون حواس پرتی مشکل داشته باشید.

شاید به فکر کارهای دیگری نیز

باشید. شما ممکن است به اطراف اتاق نگاه کرده باشید ، و به چیزهای دیگری غیر از صفحه کامپیوتر تمرکز کرده اید. شاید حتی بلند شده باشید

و سرگردان شوید. تعجبی ندارد که کودکان مبتلا به بیش فعالی در مدرسه بودن و تمرکز بر کار مدرسه مشکل دارند.

 

نشانه هایی برای جستجو

 

تقریباً همه افراد در برهه ای از زمان برخی از علائم ADHD را نشان می دهند. همه ما گاهی حواس پرت می شویم. همه ما در اتمام کار یا وظایف مشکل داشته ایم. با این حال ، کودکان مبتلا به ADHD به طور کلی کمتر قادر به مراقبت از خود هستند ، کمتر قادر به تشخیص رفتار اجتماعی مناسب هستند و نسبت به کودکان بدون ADHD در همان سن توانایی برقراری ارتباط ندارند. کتابچه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-IV) که توسط انجمن روانپزشکی آمریکا منتشر شده دارای لیست بسیار خاصی از رفتارها است که باید قبل از تشخیص ADHD مشاهده شود.

دلایل زیادی غیر از ADHD وجود دارد که چرا کودکان ممکن است این رفتارها را داشته باشند. عفونت ، ناتوانی در یادگیری یا مسائل آموزشی ممکن است علائمی شبیه ADHD ایجاد کند.

 

الگوهای رفتاری که ممکن است ADHD را نشان دهند:

 

  1. بی توجهی
  •          به راحتی حواس پرت می شوید
  •          عدم توجه به جزئیات و اشتباهات سهل انگارانه
  •          فراموش کردن مواردی مانند مداد که برای انجام یک کار لازم است
  •          به ندرت دستورالعمل ها را به طور کامل یا درست دنبال می کنید

 

2. بیش فعالی

  •          قادر به نشستن آرام نیست
  •          صحبت بی وقفه
  •          ترک صندلی هنگام نشستن انتظار / دستورالعمل است

 

3. تکانشگری

  •          ناتوانی در سرکوب انگیزه هایی مانند اظهارنظرهای نامناسب
  •          قبل از اتمام س سوال  پاسخها را فریاد ی زنید
  •          زدن افراد دیگر
  •          رفتاری که فرد را در معرض خطر قرار می دهد ، مانند پرت کردن خود به خیابان

 

بعضی از روزها ، به دلایلی ، ممکن است این علائم وجود نداشته باشد ، باعث می شود دیگران فکر کنند که فرد مبتلا به ADHD می تواند رفتارها را کنترل کند. تشخیص قطعی دشوار است زیرا هیچ آزمایشی وجود ندارد که بطور مداوم ADHD را تشخیص دهد. یک پزشک فقط می تواند رفتارها را مشاهده کند و حدس بزند که آیا کودک بیش فعالی دارد یا خیر.

بسیاری از کودکان در تمرکز حواس خود مشکل دارند و یا ممکن است روزی که به پزشک مراجعه می کنند تمایل به همکاری ندارند. این می تواند منجر به تشخیص نادرست شود. ADHD را باید یک متخصص مراقبت های بهداشتی متخصص در این نوع اختلالات با همکاری والدین و معلمان تشخیص دهد.

 

بررسی علت

علت ADHD مشخص نیست. به نظر می رسد گیرنده های خاصی در مغز که به طور معمول به انتقال دهنده عصبی موسوم به دوپامین پاسخ می دهند ، به درستی کار نمی کنند. به احتمال زیاد ، دوپامین در سطح طبیعی در مغز تولید نمی شود. کارهای اخیر در بزرگسالان به نقص در آنزیمی به نام دوپا دکربوکسیلاز اشاره دارد که به ساخت دوپامین کمک می کند. این نقص در تولید دوپامین در قشر قدامی پیشانی رخ می دهد ، منطقه ای که با فرآیندهای شناختی مانند تمرکز و توجه همراه است.

یکی از ترکیبات گیاه ماریجوانا برای ADHD: آیا کار می کند!؟

شواهد نشان می دهد کودکانی که با وزنی کمتر از 1500 گرم (3.3 پوند) متولد شده اند یا دارای عوارض هنگام تولد هستند ، ممکن است مستعد ابتلا به ADHD باشند. علاوه بر این ، مطالعات مقاومت در برابر هورمونهای تیروئید را به بیش فعالی و عدم کنترل فشار مرتبط می دانند ، اما مشخص نیست که چگونه این بر ADHD تأثیر می گذارد.

 

عوامل دیگری که تحت بررسی قرار می گیرند تا ببینند چه نقشی در ADHD دارند ، قرار گرفتن در معرض بارداری است:

 

  •     سموم (مانند سرب)
  •     مواد مخدر (مانند الکل یا کوکائین)

 

طبق انستیتوهای ملی بهداشت ، ADHD معمولاً به دلیل موارد زیر ایجاد نمی شود:

 

  •     تلویزیون زیاد است
  •     حساسیت غذایی
  •     قند اضافی
  •     زندگی ضعیف در خانه
  •     مدارس ضعیف

 

افزایش شواهد نشان می دهد که ADHD یک بیماری ارثی است. اگر یک دوقلوی همسان علائم ADHD داشته باشد ، دوقلوی دیگر 75-91٪ احتمال دارد که همان ویژگی را داشته باشد. کودکانی که بیش فعالی دارند به احتمال زیاد دارای یکی از نزدیکان خود هستند که بیش فعالی نیز دارد. یک سوم از پدرانی که در دوران جوانی بیش فعالی داشته اند فرزندانی دارند که بیش فعالی دارند.

مطالعات فرزندخواندگی شواهد بیشتری از وجود ارتباط ژنتیکی با ADHD ارائه می دهد: اقوام بیولوژیکی کودکان مبتلا به ADHD نسبت به فرزندان خوانده کودکان مبتلا به ADHD احتمال بیشتری برای داشتن ADHD دارند.

 

علائم ساختاری

 

مطالعات در چند سال گذشته نشان داده است که پسران مبتلا به بیش مغزهایی دارند که دارای شکل قرینه تری هستند. سه ساختار در مغز پسران ADHD کوچکتر از پسران غیر ADHD در همان سن است:

  • قشر پیشانی ،
  •  هسته دمی
  •  گلوبوس پالیدوس.

تصور می شود که قشر پیشانی مغز “مرکز فرماندهی مغز” باشد. دو قسمت دیگر دستورات را به عمل تبدیل می کنند.

 

شواهد جدید نشان می دهد که نه تنها برخی از ساختارها کمی متفاوت هستند ، بلکه مغز نیز ممکن است به طور متفاوتی از این مناطق استفاده کند. محققان با گرفتن اسکن مغزی متوجه شده اند که پسران مبتلا به ADHD فعالیت غیر طبیعی در دو ساختار: لوب پیشانی و نواحی مخطط زیر آن دارند.

این مناطق تا حدی برای کنترل اقدامات داوطلبانه کار می کنند. بنابراین پسران ADHD بیشتر از پسران غیر ADHD برای کنترل انگیزه های خود کار می کنند. هنگامی که به ریتالین داده شد ، این فعالیت غیر عادی آرام شد. این اثر در پسران غیر ADHD دیده نشد. بنابراین ریتالین ممکن است در مغزهای ADHD متفاوت در مقایسه با مغزهای “طبیعی” عمل کند.

 

اگرچه اسکن مغزی که تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI) نامیده می شود ، گران است – حدود 1500 دلار – و ممکن است تحت پوشش بیمه نباشد ، اما ممکن است روش دقیق تری برای تشخیص ADHD ارائه دهد. از آنجا که دانش بیشتر اسرار مغز را جستجو می کند ، ممکن است بیش فعالی بیش از حد به عنوان یک مشکل رفتاری ، به عنوان یک معلولیت یا اختلال در نظر گرفته شود.

 

کمک به بیماران ADHD با نوع خاصی از تنفس و یوگا!

 

ADHD یا بيش فعالي – نقص توجه و روش های نوین بهبود