07136476172 - 09172030360 [email protected]

اختلال شخصیت وابسته (DPD) یک اختلال شخصیت مضطرب است که با ناتوانی در تنهایی مشخص می شود. افراد مبتلا به DPD زمانی که در اطراف دیگران نیستند علائم اضطراب را بروز می دهند. آنها برای راحتی، اطمینان، مشاوره و حمایت به افراد دیگر تکیه می کنند.

افرادی که این بیماری را ندارند گاهی اوقات با احساس ناامنی دست و پنجه نرم می کنند. تفاوت این است که افراد مبتلا به DPD برای عملکرد نیاز به اطمینان از جانب دیگران دارند. افراد مبتلا به این بیماری معمولاً اولین علائم را در اوایل تا اواسط بزرگسالی نشان می دهند.

علل و علائم اختلال شخصیت وابسته (DPD)

یک بیماری باید در یکی از خوشه های زیر قرار گیرد تا به عنوان اختلال شخصیت طبقه بندی شود :

  • A : رفتار عجیب و غریب یا غیر عادی
  • B : رفتار عاطفی یا نامنظم
  • C : رفتار مضطرب و عصبی

DPD متعلق به خوشه C است. علائم این اختلال عبارتند از:

  • رفتار مطیعانه
  • اتکا به دوستان یا خانواده برای تصمیم گیری
  • نیاز به اطمینان مکرر
  • به راحتی از عدم تایید صدمه می بینید
  • احساس انزوا و عصبی بودن در زمان تنهایی
  • ترس از طرد شدن
  • حساسیت بیش از حد به انتقاد
  • ناتوانی در تنهایی
  • داشتن تمایل به ساده لوح بودن
  • ترس از رها شدن

افراد مبتلا به DPD ممکن است نیاز به اطمینان مداوم داشته باشند. زمانی که روابط و دوستی ها قطع شود، ممکن است ویران شوند.

هنگامی که فرد تنها است، یک فرد مبتلا به DPD ممکن است موارد زیر را تجربه کند:

  • عصبی بودن
  • اضطراب
  • موارد وحشت زدگی
  • ترس
  • ناامیدی

برخی از این علائم برای افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی یکسان است. افراد مبتلا به شرایط پزشکی مانند افسردگی یا یائسگی نیز ممکن است برخی از این علائم را تجربه کنند. در صورت مشاهده هر یک از علائم فوق با پزشک خود تماس بگیرید تا یک تشخیص خاص دریافت کنید.

ناشناخته است که چه چیزی باعث ایجاد DPD در افراد می شود. با این حال، کارشناسان هر دو عوامل بیولوژیکی و رشدی را ذکر می کنند.

عوامل خطر اختلال شخصیت وابسته (DPD) چیست؟

برخی از عوامل خطر که ممکن است در ایجاد این اختلال نقش داشته باشند عبارتند از:

  • داشتن سابقه غفلت
  • داشتن یک تربیت توهین آمیز
  • بودن در یک رابطه طولانی مدت و توهین آمیز
  • داشتن والدین بیش از حد محافظ یا مستبد
  • داشتن سابقه خانوادگی اختلالات اضطرابی

 اختلال شخصیت وابسته (DPD)  چگونه تشخیص داده می شود؟

پزشک شما را معاینه فیزیکی می کند تا ببیند آیا یک بیماری جسمی می تواند منشأ علائم، به ویژه اضطراب باشد یا خیر. این ممکن است شامل آزمایش خون برای بررسی عدم تعادل هورمونی باشد. اگر آزمایشات بی نتیجه باشند، احتمالاً پزشک شما را به یک متخصص سلامت روان ارجاع می دهد .

یک روانپزشک یا روانشناس معمولا DPD را تشخیص می دهد. آنها علائم، سابقه و وضعیت روانی شما را در حین تشخیص در نظر می گیرند.

تشخیص با تاریخچه دقیق علائم شروع می شود. این شامل مدت زمانی است که شما آنها را تجربه کرده اید و چگونه به وجود آمده اند. پزشک شما همچنین ممکن است سوالاتی در مورد دوران کودکی و زندگی فعلی شما بپرسد.

افراد وابسته و روابط عاطفی

اغلب افرادی که این اختلال شخصیت را دارند، جذب افرادی می‌شوند که کنترل‌گر، زورگو، متکبر و خودشیفته هستند. این افراد، از افراد مبتلا به اختلال شخصیت وابسته، سوءاستفاده می‌کنند. به دلیل اینکه افراد مبتلا به این اختلال، بسیار زود جذب افراد دیگر می‌شوند و دل می‌بندند، نمی‌توانند تشخیص بدهند که طرف مقابل‌شان شخص مناسبی برای رابطه است یا خیر. اگر طرف مقابل شخص اشتباهی باشد، از وابستگی و احساسات شخص سوءاستفاده می‌کند. و در آخر آن قدر شخص در رابطه اذیت می‌شود و آزار می‌بیند که ممکن است دچار افسردگی شود.

افراد دارای اختلال شخصیت وابسته به دلیل اینکه ترس از تنهایی دارند، به هر قیمتی در روابط سمی می‌مانند، خود را بیشتر و بیشتر نابود می‌کنند. و به کمترین سطح از رابطه رضایت می‌دهند. این افراد حتی اقداماتی را برای خودکشی انجام می‌دهند. چون معتقد هستند به دلیل عشق و وابستگی که نسبت به طرف مقابل‌شان دارند. (حتی اگر طرف مقابل به هر نحوی از آنها سوءاستفاده می‌کند. آنها نمی‌توانند رابطه را تمام کنند، پس بهتر است بمیرند تا تنهایی و زندگی بدون آن شخص را تجربه نکنند!

با شریک عاطفی مبتلا به اختلال شخصیت وابسته (PDP)، چگونه باید برخورد کرد؟

از او سلب مسئولیت نکنید

شریک عاطفی‌تان به دلیل اختلال شخصیتی که دارد، ممکن است اغلب از شما بخواهد به جای او تصمیم بگیرید. یا کارهایش را انجام دهید اما شما نباید از او سلب مسئولیت کنید. اگر او در شرایطی است که باید خودش تصمیم بگیرد، اشکالی ندارد که کمی به او کمک کنید. اما اجازه دهید خودش تصمیم بگیرد. به او کمک کنید مسئولیت‌ها و کارهایش را انجام دهد. اما هرگز خودتان به جای او کارهایش را انجام ندهید. چون در این صورت او بیشتر وابسته می‌شود. سعی کنید او را به سمت خودکفا و مستقل شدن سوق دهید.

به او برچسب آویزان و وابسته بودن را نزنید

هرگز مشکلات‌تان را به اختلال همسرتان ربط ندهید. و به او برچسب آویزان بودن را نزنید. شما به عنوان شریک زندگی همسرتان، باید به او کمک کنید که به خودکفایی و استقلال برسد. و نه اینکه به او تلقین کنید که وابسته و بی‌کفایت است.

آهسته آهسته شروع کنید

نمی‌توانید انتظار داشته باشید که پس از شروع درمان، همسرتان فورا به شخص مستقل تبدیل شود. در کنار روان درمانی، شما نیز می‌توانید به شریک عاطفی‌تان در این راه کمک کنید. به عنوان مثال اگر همسرتان می‌خواهد به خانه خانواده‌اش برود و از شما می‌خواهد که شما او را برسانید، سعی کنید بگویید که کار دارید یا به هر دلیلی نمی‌توانید اما شب به دنبالش بروید و او را برگردانید. آهسته آهسته شروع کنید. اگر همسرتان همیشه از شما می‌خواست او را برسانید و برگردانید، نمی‌توانید ناگهان همه چیز را قطع کنید. و انتظار داشته باشید همسرتان به تنهایی برود و برگردد اما می‌توانید فرصت‌هایی را ایجاد کنید تا گاهی به تنهایی کارهایش را انجام دهد.

او را تشویق کنید

اگر برخی از کارها را خودش به تنهایی انجام می‌دهد او را تشویق کنید تا دوباره و دوباره تکرار کند.

بگویید که او یک شخص بالغ و تواناست

حرف‌های مثبت و انگیزشی در کنار روند درمانی، می‌تواند انگیزه و اعتماد به نفس همسرتان را تقویت کند. به او بگویید که یک شخص بالغ و تواناست و حتی مهارت‌هایی دارد که دیگران ندارند.

پیامد تصمیم گیری‌هایش را بازگو کنید

اگر همسرتان می‌خواهد یک تصمیم جزئی و کم اهمیت بگیرد اما مدام می‌ترسد که نکند تصمیمم اشتباه باشد، به او یادآوری کنید که پیامد تصمیمش چیست. و اثری بر روی او یا زندگی‌تان خواهد گذاشت؟ برای افراد دارای اختلال شخصیت وابسته، تصمیم‌گیری‌ها کار بسیار بزرگ و سخت دیده می‌شوند. بنابراین اگر بگویید که پیامد تصمیم او بد و شدید نیست، ممکن است او آرام شود و از نگرانی‌هایش کاسته شود.

از کمک حرفه‌ای بهره‌مند شوید

اگر همسرتان به قدری به شما وابسته است که اجازه نمی‌دهد به تنهایی جایی بروید یا مدام احساس می‌کند شما را از دست خواهد داد و…. می‌توانید از زوج درمانگر کمک بگیرید. تا بیشتر آموزش ببینید که چگونه باید با همسرتان رفتار کنید و رابطه‌تان را بهبود ببخشید.

اختلال شخصیت وابسته (DPD)  چگونه درمان می شود؟

درمان بر کاهش علائم تمرکز دارد. روان درمانی اغلب اولین اقدام است. درمان می تواند به شما در درک بهتر وضعیت خود کمک کند. همچنین می تواند راه های جدیدی را برای ایجاد روابط سالم با دیگران و بهبود عزت نفس به شما بیاموزد.

روان درمانی معمولاً به صورت کوتاه مدت استفاده می شود. درمان طولانی مدت می تواند شما را در معرض خطر وابستگی به درمانگر قرار دهد.

داروها می توانند به تسکین اضطراب و افسردگی کمک کنند، اما به طور کلی به عنوان آخرین راه حل استفاده می شوند. درمانگر یا پزشک شما ممکن است دارویی را برای درمان حملات پانیک که ناشی از اضطراب شدید است، تجویز کند. برخی از داروها برای اضطراب و افسردگی عادت‌ساز هستند، بنابراین ممکن است مجبور شوید به طور منظم در حین مصرف آنها به پزشک مراجعه کنید تا از وابستگی به دارو جلوگیری کنید.

عوارض بالقوه اختلال شخصیت وابسته (DPD) چیست؟

عوارضی که می تواند از DPD درمان نشده ایجاد شود عبارتند از:

درمان زودهنگام می تواند از بروز بسیاری از این عوارض جلوگیری کند.

چشم انداز اختلال شخصیت وابسته (DPD)  چیست؟

علت DPD ناشناخته است، که جلوگیری از ایجاد این بیماری را دشوار می کند. با این حال، تشخیص و درمان زودهنگام علائم می تواند از بدتر شدن این بیماری جلوگیری کند.

افراد مبتلا به DPD به طور کلی با درمان بهبود می یابند. بسیاری از علائم مرتبط با این بیماری با ادامه درمان کاهش خواهند یافت.

حمایت از فردی با اختلال شخصیت وابسته (DPD)

DPD می تواند طاقت فرسا باشد. مانند سایر اختلالات شخصیتی، بسیاری از افراد از جستجوی کمک برای علائم خود ناراحت هستند. این می تواند کیفیت زندگی را تحت تاثیر قرار دهد و خطرات طولانی مدت اضطراب و افسردگی را افزایش دهد.

اگر مشکوک هستید که یکی از عزیزان ممکن است DPD داشته باشد، مهم است که او را تشویق کنید تا قبل از بدتر شدن وضعیتش به دنبال درمان باشند. این می تواند یک موضوع حساس برای افراد مبتلا به DPD باشد، به خصوص که آنها به دنبال تایید دائمی هستند و نمی خواهند عزیزان خود را ناامید کنند. روی جنبه های مثبت تمرکز کنید تا به عزیزتان بفهمانید که طرد نمی شود.

 

 منابع:

واحد علوم اعصاب رفتاری (اضطراب، افسردگی و سایر اختلالات خلقی-رفتاری)

اختلال شخصیت وسواسی اجباری (OCPD) : از خوشه C اختلالات شخصیت

اختلال شخصیت دوری‌گزین یا اجتنابی (APD) : از خوشه C اختلالات شخصیت